پیشروی روز افزون آمریکا به زمین بازی روسیه ادامه سکوت کرملین
ارسال شده: پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۳۸۹, ۱۰:۳۵ ب.ظ
خبرگزاری جمهوری اسلامی /
هادی مولوی نیا/
زمانی مقامات روسیه پس از فروپاشی شوروی با طرح مرز فرضی گرد بلوک شرق سابق به عنوان زمین بازی کرملین، آمریکا را از ورود به آن بر حذر میداشتند تا خشم کرملین نشینان برانگیخته نشود.
وزیر خارجه آمریکا به صربستان کشوری که کاخ سفید و واشنگتن در کنار اروپای غربی را عامل قتل عام و مرگ هزاران شهروند خود می داند پا گذاشت و از اقدام برای حل اختلافاتی سخن گفته است که رنگ خون دارد.مسکو با حمایت کامل از صربستان در دوره جنگ با بوسنی و هرز گوین، تصور می کرد میتواند حداقل این کشور را در حیاط خلوت خود نگهدارد اما مذاکرات هیلاری کلینتون میتواند نشانگر این باشد که ماه عسل نمایشی بلگراد و مسکو در حال تبدیل شدن به دیگر ماه عسلهای پایان یافته کرملین با کشورهای همجوار یا نزدیک به روسیه است.ادامه….
کلینتون پس از دیدار با بوریس تادیچ رییس جمهوری صربستان در یک نشست خبری مشترک گفت: واشنگتن همکاری خود را با بلگراد افزایش داده تا به هدف خود که ورود به اتحادیه اروپا است، دست یابد و منافع مشترک ما در برقراری صلح و ثبات و ورود کشورهای منطقه بالکان به این اتحادیه است.
صربها معتقدند در جنگ سه ساله خود علیه بوسنی و هرزگوین که تا سال ۱۹۹۵ طول کشید و نسل کشی مسلمانان را درپی داشت نیروی هوایی ناتو بویژه آمریکا با انجام عملیات نظامی کور تمامی تاسیسات و ساختارهای غیرنظامی و مدنی صربستان را منهدم کرده و هزاران نفر بویژه زنان و کودکان را قتل عام کردند.
هرچند حکومت پس از جنگ در صربستان سعی میکند از جنایتهای دوران مسلمان کشی در بوسنی و هرزگوین فاصله بگیرد و در بازداشت و تحویل جنایتکاران جنگی صرب به دادگاه بینالمللی نیز همکاری میکند اما همزمان با توصیف مرگبار بودن و ارتکاب جنایت جنگی توسط غرب علیه غیر نظامیان صرب، می خواهد خاطره این دوران همیشه زنده بماند.
ورود آمریکا به صربستان در سطح وزیر خارجه نشان از مذاکره طولانی و پشت پرده مقامات دو کشور دارد که میتوان گفت احتمالا از چشم ماموران تیزبین کرملین پنهان مانده زیرا واکنشی در این زمینه دیده نشده است.
روسیه که بر خلاف آمریکا اعلام استقلال کوزوو از صربستان را به رسمیت نشناخته و با مواضع بلگراد همراه است اندک اندک شاهد محدود یا حذف شدن زمین بازی خود و حضور بازیگرانه آمریکا در آن است که صربستان میتواند تازهترین آن باشد.
بسیاری از کارشناسان معتقدند روسیه نتوانسته حتی از کوچکترین بخش اقتدار سیاست خارجی کاخ کرملین در دوران شوروی سابق بهره ببرد و اکنون نیز ساعت دیپلماسی خود را با زمان سنج غرب بویژه آمریکا تنظیم کرده است.
جدای از موضوع لشگر کشی سرخ چندی پیش مسکو به گرجستان و حضور نظامی در دو استان سرکش آبخازیا و اوستیا در این کشور، این ارزیابی وجود دارد که اکنون سکه دیپلماسی مسکو کمتر برای منافع ملی روسیه هزینه میشود.
ناتو یا پیمان نظامی غرب که روزگاری دلیل پدید آمدن پیمان ورشو بود امروز چسبیده به مرزهای روسیه خیمه زده و تجهیزات نظامی و جاسوسی نصب کرده است و اکنون عضویت گرجستان در این پیمان نیز پیگیری میشود.
همچنین طرح چند میلیارد دلاری جانشین سپر موشکی آمریکا در لهستان و جمهوری چک توسط پنتاگون در حال پیگیری است هر چند که تعابیر مختلفی از این موضوع مطرح میشود.
گروهی معتقدند آمریکا با توجه به تجربه امتیازگیری از روسیه در سازمان ملل و همراهی با خواستههای کاخ سفید، میخواهد امتیازات بیشتری بگیرد و ناکامیهای خود در برابر چین و ایران را جبران کند.
گروهی نیز بر این باورند که پس از دوران مسئولیت ریاست جمهوری ولایمیر پوتین که اقتدار نسبی کرملین در عرصه خارجی را با خود داشت اکنون دمیتری مدودیف نتوانسته از همین داشته اندک نیز بهره ببرد.
سفرهای پیاپی و معنادار مقامات بلند پایه و معمولی آمریکایی و حتی رژیم صهیونیستی به کرملین و موفقیت در ملاقات با مدودیف و پوتین طی چند سال گذشته میتواند نشانه این باشد که توان سیاسی روسیه نه تنها در حیاط خلوت مسکو بلکه در مناطق مختلف جهان نیز کاهش یافته و حتی در حال از دست رفتن است.
این دیدگاه نیز قابل بررسی است که روسیه حتی با مواضع آمریکا فراتر از انطباق با قوانین و مقررات بینالمللی همراه میشود و در تازهترین مورد با آنکه قراردادهای نظامی تهران با مسکو کاملا دفاعی است لغو قرارداد امضا شده فروش سامانه موشکی اس ۳۰۰به ایران را اعلام کرد.
هرچند مقامات روس سعی میکنند سکوت در برابر ورود نظامی و جاسوسی آمریکا و پیمان ناتو به همسایگی خود را کتمان کنند اما کارشنا سان این موضوع را مهم تر میدانند که مسکو در حالی همراهی بیش از پیش با واشنگتن را تعقیب میکند که آمریکا پس از بحران اقتصادی و مالی و گرداب افغانستان و عراق دیگر مانند گذشته نمیتواند ادعای برتری داشته باشد ولی کرملین نمیتواند از این فرصت حداقل برای حفظ ظاهری استقلال سیاست خارجی خود بهره بگیرد.
هادی مولوی نیا/
زمانی مقامات روسیه پس از فروپاشی شوروی با طرح مرز فرضی گرد بلوک شرق سابق به عنوان زمین بازی کرملین، آمریکا را از ورود به آن بر حذر میداشتند تا خشم کرملین نشینان برانگیخته نشود.
وزیر خارجه آمریکا به صربستان کشوری که کاخ سفید و واشنگتن در کنار اروپای غربی را عامل قتل عام و مرگ هزاران شهروند خود می داند پا گذاشت و از اقدام برای حل اختلافاتی سخن گفته است که رنگ خون دارد.مسکو با حمایت کامل از صربستان در دوره جنگ با بوسنی و هرز گوین، تصور می کرد میتواند حداقل این کشور را در حیاط خلوت خود نگهدارد اما مذاکرات هیلاری کلینتون میتواند نشانگر این باشد که ماه عسل نمایشی بلگراد و مسکو در حال تبدیل شدن به دیگر ماه عسلهای پایان یافته کرملین با کشورهای همجوار یا نزدیک به روسیه است.ادامه….
کلینتون پس از دیدار با بوریس تادیچ رییس جمهوری صربستان در یک نشست خبری مشترک گفت: واشنگتن همکاری خود را با بلگراد افزایش داده تا به هدف خود که ورود به اتحادیه اروپا است، دست یابد و منافع مشترک ما در برقراری صلح و ثبات و ورود کشورهای منطقه بالکان به این اتحادیه است.
صربها معتقدند در جنگ سه ساله خود علیه بوسنی و هرزگوین که تا سال ۱۹۹۵ طول کشید و نسل کشی مسلمانان را درپی داشت نیروی هوایی ناتو بویژه آمریکا با انجام عملیات نظامی کور تمامی تاسیسات و ساختارهای غیرنظامی و مدنی صربستان را منهدم کرده و هزاران نفر بویژه زنان و کودکان را قتل عام کردند.
هرچند حکومت پس از جنگ در صربستان سعی میکند از جنایتهای دوران مسلمان کشی در بوسنی و هرزگوین فاصله بگیرد و در بازداشت و تحویل جنایتکاران جنگی صرب به دادگاه بینالمللی نیز همکاری میکند اما همزمان با توصیف مرگبار بودن و ارتکاب جنایت جنگی توسط غرب علیه غیر نظامیان صرب، می خواهد خاطره این دوران همیشه زنده بماند.
ورود آمریکا به صربستان در سطح وزیر خارجه نشان از مذاکره طولانی و پشت پرده مقامات دو کشور دارد که میتوان گفت احتمالا از چشم ماموران تیزبین کرملین پنهان مانده زیرا واکنشی در این زمینه دیده نشده است.
روسیه که بر خلاف آمریکا اعلام استقلال کوزوو از صربستان را به رسمیت نشناخته و با مواضع بلگراد همراه است اندک اندک شاهد محدود یا حذف شدن زمین بازی خود و حضور بازیگرانه آمریکا در آن است که صربستان میتواند تازهترین آن باشد.
بسیاری از کارشناسان معتقدند روسیه نتوانسته حتی از کوچکترین بخش اقتدار سیاست خارجی کاخ کرملین در دوران شوروی سابق بهره ببرد و اکنون نیز ساعت دیپلماسی خود را با زمان سنج غرب بویژه آمریکا تنظیم کرده است.
جدای از موضوع لشگر کشی سرخ چندی پیش مسکو به گرجستان و حضور نظامی در دو استان سرکش آبخازیا و اوستیا در این کشور، این ارزیابی وجود دارد که اکنون سکه دیپلماسی مسکو کمتر برای منافع ملی روسیه هزینه میشود.
ناتو یا پیمان نظامی غرب که روزگاری دلیل پدید آمدن پیمان ورشو بود امروز چسبیده به مرزهای روسیه خیمه زده و تجهیزات نظامی و جاسوسی نصب کرده است و اکنون عضویت گرجستان در این پیمان نیز پیگیری میشود.
همچنین طرح چند میلیارد دلاری جانشین سپر موشکی آمریکا در لهستان و جمهوری چک توسط پنتاگون در حال پیگیری است هر چند که تعابیر مختلفی از این موضوع مطرح میشود.
گروهی معتقدند آمریکا با توجه به تجربه امتیازگیری از روسیه در سازمان ملل و همراهی با خواستههای کاخ سفید، میخواهد امتیازات بیشتری بگیرد و ناکامیهای خود در برابر چین و ایران را جبران کند.
گروهی نیز بر این باورند که پس از دوران مسئولیت ریاست جمهوری ولایمیر پوتین که اقتدار نسبی کرملین در عرصه خارجی را با خود داشت اکنون دمیتری مدودیف نتوانسته از همین داشته اندک نیز بهره ببرد.
سفرهای پیاپی و معنادار مقامات بلند پایه و معمولی آمریکایی و حتی رژیم صهیونیستی به کرملین و موفقیت در ملاقات با مدودیف و پوتین طی چند سال گذشته میتواند نشانه این باشد که توان سیاسی روسیه نه تنها در حیاط خلوت مسکو بلکه در مناطق مختلف جهان نیز کاهش یافته و حتی در حال از دست رفتن است.
این دیدگاه نیز قابل بررسی است که روسیه حتی با مواضع آمریکا فراتر از انطباق با قوانین و مقررات بینالمللی همراه میشود و در تازهترین مورد با آنکه قراردادهای نظامی تهران با مسکو کاملا دفاعی است لغو قرارداد امضا شده فروش سامانه موشکی اس ۳۰۰به ایران را اعلام کرد.
هرچند مقامات روس سعی میکنند سکوت در برابر ورود نظامی و جاسوسی آمریکا و پیمان ناتو به همسایگی خود را کتمان کنند اما کارشنا سان این موضوع را مهم تر میدانند که مسکو در حالی همراهی بیش از پیش با واشنگتن را تعقیب میکند که آمریکا پس از بحران اقتصادی و مالی و گرداب افغانستان و عراق دیگر مانند گذشته نمیتواند ادعای برتری داشته باشد ولی کرملین نمیتواند از این فرصت حداقل برای حفظ ظاهری استقلال سیاست خارجی خود بهره بگیرد.
