مرکز انجمنهای تخصصی

    به بهینه سازی یک بمب افکن تاکتیکی    [COLOR=#17089f] سوخو 24؛ تیغ شمشیرباز نیروی هوایی زیر گلوی اسرائیل   
با احیای نوعی سوختگیری در سوخو-24های نهاجا این بمب افکن تاکتیکی، توانایی رسیدن به مسافت بیش از 1800 کیلومتری را با حمل محموله جنگی یافته است؛ بردی که برای ضربه زدن به هر هدفی تا شرق دریای مدیترانه کافی است.

     [External Link Removed for Guests]      به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، تا پایان جنگ تحمیلی بار تمام عملیات های هوایی در عمق زیاد در خاک دشمن، بر دوش جنگنده بمب افکن بسیار مشهور اف-4 فانتوم بود. این هواپیما با دو مدل دی و ئی به ایفای این مأموریت های خطیر می پرداخت و نتایج بسیار خوبی نیز گرفت. اما نبود سلاح های هدایت دقیق به تعداد انبود و عدم وجود سلاح های دورایستا در آن برهه زمانی، تلفاتی بر ناوگان این پرنده کارکشته وارد کرد. پس از پایان جنگ، با درایت شهید منصور ستاری و سایر کارشناسان نهاجا، هواپیمای بمب افکن تاکتیکی سوخو-24 (ملقب به فنسر یا شمشیرباز) به عنوان یک هواپیمای جنگی با مأموریت تخصصی ضربتی و بمباران خریداری شد.
این هواپیما اما به صورت استاندارد به تسلیحات دورایستا مجهز بود. هر چند که با کارشکنی روسها، از ابتدا با توانمندی کامل عمل نمی کرد ولی چند سال گذشته را باید سالهای تجدید حیات این پرنده برای نهاجا دانست؛ زیرا قابلیت های متنوعی از این پرنده ارزشمند احیا شد. از آن جمله قابلیت سوختگیری این بمب افکنها از یکدیگر بود.
با این امکان، برد پروازی این هواپیما بدون اتکا به سوخت رسان های غول پیکر، افزایش چشمگیری می یابد؛ قابلیتی که جای آن برای فانتوم های نهاجا خالی بود و شاید تعداد عملیاتهایی که اف-4های ایران در خاک عراق مبادرت به سوختگیری هوایی کردند به کمتر از انگشتان دست برسد.

البته عمده این نقص، به روش سوختگیری هوایی فانتوم که از نوع ماده است، برمی گردد. در حالی که در همان سالها، میراژهای اف-1 عراقی، با بهره گیری از قابلیت سوختگیری جنگنده از جنگنده، تا عمق قابل توجهی از خاک ایران و حتی تا مازندران نفوذ می کردند. البته اف-14های نهاجا نیز که سامانه سوختگیری آنها از نوع لوله ای می باشد، تجربه سوختگیری از فانتوم ها را داشتند، اما اف-14ها اساساً‌ مأموریت دیگری غیر از نفوذ به عمق خاک دشمن دارند.
با این روش سوختگیری، جنگنده ای که نقش سوخترسان را ایفا می کند نیز تا میزان زیادی از بیشینه برد خود به همراه گروه بمباران کننده وارد فضای دشمن می شود و در منطقه ای امن، با سوخت دهی به گروه حمله، راه برگشت را در پیش می گیرد و هواپیماهای حمله کننده می توانند به برد بیشتری دست یابند. حال با احیای این قابلیت در سوخو-24های نهاجا این بمب افکن تاکتیکی 22ونیم متری، قابلیت رسیدن به مسافت بیش از 1800 کیلومتری را با حمل محموله جنگی یافته است؛ مسافتی که برای ضربه زدن به هر هدفی تا شرق دریای مدیترانه کاملاً کافی است.
  
 سوخوی-24 در آستانه سوختگیری به کمک سامانه سوخت رسانی اوپاز 
 از دیگر توانمندی های احیا شده این پرنده، توانایی بمباران دقیق در شب است که به معنای حمله به دشمن در تمام ساعات شبانه روز خواهد بود. در شب به دلیل کاهش قابل توجه امکان رؤیت شدن چشمی، احتمال موفقیت حمله با توجه به عنصر مهم غافلگیری، بالاتر است. همچنین طبق اعلام معاون عملیات نیروی هوایی ارتش، سامانه های الکترونیکی این هواپیما نیز احیا و موشک های دوربرد آن نیز عملیاتی شده است.
* توانایی سوخو 24 برای مقابله با پاتریوت آمریکا
با رجوع به منابع، این موشک ها می تواند شامل انواع کی-اچ 28،58،59،31 به ترتیب با بیشینه برد 110، 250، 285 و 110 کیلومتر در مدل های مختلف آنها باشد. موشک های یاد شده عمدتاً ضد رادار و ضدکشتی هستند هر چند که در فهرست تسلیحات فنسر، موشک های هوا به سطح هدایت تلویزیونی با برد چند ده کیلومتر نیز دیده می شود.
نمونه های نمایش داده شده طی ماههای اخیر در کشور، شامل موشک ضد رادار کی-اچ 58 و موشک های هدایت لیزری و اپتیکی کی-اچ-29 و موشک کی-اچ-25 می شود. موشک کی-اچ-25 در مدلهای مختلف برد 10 تا 40 کیلومتر داشته و دارای مدل های متنوع هدایت از جمله راداری، لیزری،‌ اپتیکی و ضد رادار بوده و سرعتی از 300 تا 670 متر بر ثانیه دارد که باید سرعتی هواپیما در لحظه پرتاب را نیز به عنوان عامل کمکی در نظر داشت. 
  
 موشک کی-اچ-25 
 موشک کی-اچ-58 بردی حدود 46 تا 250 کیلومتر و سرعت 3.6 ماخ معادل 3823 تا 4410 کیلومتر بر ساعت بسته به ارتفاع پرتاب دارد. سرعت سرسام آور این موشک علاوه بر دشوار کردن امکان انهدام آن توسط سامانه های دفاعی و گرفتن فرصت واکنش از دشمن، اجرای عملیات سرکوب پدافند هوایی دشمن را نیز با سرعت بیشتری ممکن می سازد زیرا این سرعت ها معادل 1062 تا 1225 متر در هر ثانیه است یعنی تا عقربه ثانیه شمار ساعت، یک گام به جلو حرکت می کند، موشک مذکور بیش از یک کیلومتر به سوی هدف پیشروی کرده و بنابراین در کمتر از یک دقیقه با سر جنگی 149 کیلوگرمی خود به بردهای زیر 75 کیلومتر دست می یابد و برای انهدام مجموعه های راداری سامانه دفاع هوایی پاتریوت آمریکا با بیشترین برد 160 کیلومتر، نهایتاً به 2.5 دقیقه زمان نیاز دارد. 
  
 موشک ضد رادار کی-اچ-58 
 با در اختیار داشتن و عملیاتی کردن این نوع از موشک ها، عملاً نیروی هوایی کشورمان صاحب توان چشمگیری در عملیات سرکوب پدافند هوایی دشمن شده است؛ توانی که به معنای در هم شکستن دیوارهای قلعه دشمن تلقی می شود. 
 به گزارش مشرق، موشک های کی-اچ-29 بردهای 10 تا 30 کیلومتر را در نمونه های مختلف پوشش می دهد و با سرجنگی 320 کیلوگرمی خود، ‌اهداف بزرگ نیز از نابودی در امان نخواهند بود. این موشک ها با توجه به رده مأموریتی خود از سرعت مناسبی برخوردار هستند که بین 250 تا حدود 410 متر بر ثانیه در نمونه های مختلف است. این سلاح ها در زمره تسلیحات هدایت دقیق سوخو-24های نهاجا قرار داشته و در عملیات ضربتی، بسیار مورد توجه قرار دارند. 
  
 هر دو نمونه تلویزیونی(جلو) و لیزری موشک کی -اچ-29 در رژه روز ارتش 
 بدین ترتیب می توان سوخو-24 فنسر را که قابلیت حمل حداکثر 8000 کیلوگرم محموله جنگی را دارد، یکی از دستان بلند نهاجا برای مأموریت های آینده دانست. احیای قابلیت های الکترونیکی،‌ از جمله سامانه های جنگ الکترونیک و ضد جنگ الکترونیک به اجرای امن تر و افزایش بقاپذیری در مأموریت های نفوذی در خاک دشمن کمک شایانی می کند و شاید به جرأت بتوان گفت در عصر حاضر بدون پشتیبانی الکترونیکی نمی توان در صحنه نبرد کاری از پیش برد. 



 [External Link Removed for Guests]     

كيارش نوشته شده:    موشک کی-اچ-58 بردی حدود 46 تا 250 کیلومتر و سرعت 3.6 ماخ معادل 3823 تا 4410 کیلومتر بر ساعت بسته به ارتفاع پرتاب دارد. سرعت سرسام آور این موشک علاوه بر دشوار کردن امکان انهدام آن توسط سامانه های دفاعی و گرفتن فرصت واکنش از دشمن، اجرای عملیات سرکوب پدافند هوایی دشمن را نیز با سرعت بیشتری ممکن می سازد زیرا این سرعت ها معادل 1062 تا 1225 متر در هر ثانیه است یعنی تا عقربه ثانیه شمار ساعت، یک گام به جلو حرکت می کند، موشک مذکور بیش از یک کیلومتر به سوی هدف پیشروی کرده و بنابراین در کمتر از یک دقیقه با سر جنگی 149 کیلوگرمی خود به بردهای زیر 75 کیلومتر دست می یابد و برای انهدام مجموعه های راداری سامانه دفاع هوایی پاتریوت آمریکا با بیشترین برد 160 کیلومتر، نهایتاً به 2.5 دقیقه زمان نیاز دارد.    

شركت سازنده اطلاعات خا-58 را چنين ذكر كرده:

كار برد بر عليه هر نوع ساتع كننده امواج باند A/A’, B/B’ و يا فركانس c. شليك بر عليه اهداف تحت هرگونه شرايط جوي بدون هيچ محدوديتي از نظر ارتفاع پرتاب. مجهز به رادار پسيو و داراي سيستم كنترل خودكار و قابل پرتاب از Su-24MK, Su-22M4, Su-25TK, MiG-25BM .

حداكثر برد بستگي به سرعت و ارتفاع دارد كه از 46 تا 200 كيلومتر متغير ميباشد. ارتفاع پرتاب 0.2 – 20 كيلومتر.
سرعت: 0.47 – 2.35 ماخ
وزن سر جنگي: 149 كيلوگرم

گذارشی را خونده بودم که از طرف جاسوسان اسرائیلی به وزارت جنگ اسرائیل مخابره شده بود مبنی بر تمرین سوختگیری شبانه su24های ایران در ارتفاع بسیار پایین در سوریه که این خبر در سال 2006 داده شده بود.منظور من این هست که چند سال هست که نیروی هوایی دست بلند داره.خبرش رو دیر دادند

chad نوشته شده:گذارشی را خونده بودم که از طرف جاسوسان اسرائیلی به وزارت جنگ اسرائیل مخابره شده بود مبنی بر تمرین سوختگیری شبانه su24های ایران در ارتفاع بسیار پایین در سوریه که این خبر در سال 2006 داده شده بود.منظور من این هست که چند سال هست که نیروی هوایی دست بلند داره.خبرش رو دیر دادند

اون وقت این جنگنده ها از کجا رفتن سوریه؟(مطمئنا از روی عراق که نمیشه.چون آمریکاییا نمیزارن)
دوستان کسی از تعداد دقیق سوخو 24 های ارتس خبرداره؟
و در مورد این شایعه که ایران 6 فروند بمب افکن Tu-22 از روسیه خریده بود(دهه 90) کسی چیزی میدونه؟

Corporal نوشته شده:

chad نوشته شده:گذارشی را خونده بودم که از طرف جاسوسان اسرائیلی به وزارت جنگ اسرائیل مخابره شده بود مبنی بر تمرین سوختگیری شبانه su24های ایران در ارتفاع بسیار پایین در سوریه که این خبر در سال 2006 داده شده بود.منظور من این هست که چند سال هست که نیروی هوایی دست بلند داره.خبرش رو دیر دادند

اون وقت این جنگنده ها از کجا رفتن سوریه؟(مطمئنا از روی عراق که نمیشه.چون آمریکاییا نمیزارن)
دوستان کسی از تعداد دقیق سوخو 24 های ارتس خبرداره؟

و در مورد این شایعه که ایران 6 فروند بمب افکن Tu-22 از روسیه خریده بود(دهه 90) کسی چیزی میدونه؟

شایدم با پرواز به سوریه نرفته باشن . منظورم اینکه شاید بار هواپیمای باری کرده باشند و بعد بردن سوریه

دوستان اطلاع دارند که ایا فنسر داخل 747 های کارگو جا می شه یا نه ؟

درباره توپولوف 22 ، به نظر من شایعه ای بیش نباشه . چون همچین چیزی فعلا بدرد ایران نمی خوره . تازه ایران می تونه با پول خرید این بمب افکنها ( و هزینه نگه داری ) هزارتا کار دیگه برای نهاجا انجام بده مثل دادن بودجه به صنایع هواپیما سازی . تازه در دهه نود نهاجا دچار مشکل بودجه بوده .

خالا سوخوهای ما به اسرائیل برسند مگه ترکیه و عراق اجاره میدهند که سوخوهای ما از فضای آنها برای رسیدن به اسرائیل استفاده کنند ؟
گیرم هم که به اسرائیل حمله کردند جیوری میتونند از دست اف 15 و اف 16 های اسرائیل فرار کنند ؟

آره راست میگین!!!سوخوهای ما مثل آب خوردن میرن اسراییل رو میزنن و بر میگردن اونوقت هیچکس چیزی نمیفهمه!!!!!یعنی همه بوقن دیگه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به احتمال 10 درصد امکان داره ایران برای جواب به حمله اسرائیل از نیروی هوایی استفاده کنه . به نظر من سخوهای 24 بیشتر در خلیج همیشه فارس و دریای عمان در نقش ضد کشتی ( یکی از اهرمهای بستن یا کنترل تنگه هرمز) ظاهر بشن .

Thundertomcat نوشته شده:یادم میاد ماه پیش خبری خوندم مبنی بر اینکه یک سوخو -24 ارتش به علت نقض فنی سقوط کرد !

از این دست خبرا زیاد و تقریبا واسه هر جنگنده ای شنیده میشه شما خودتو ناراحت نکن !

اینکه نیروی هوایی ایران در صورت جنگ احتمالی بتونه از خاک ایران اسراییل رو بزنه که بسیار بعیده ولی اگر با روشهای مخفیکاری (شبیه عملیات Anadyr و ...) تونسته باشن بخشی از سوخوهای ایران رو به سوریه رسونده باشن میشه از خاک سوریه بر علیه اهداف در خاک رژیم صهیونیستی عملیات انجام داد .

Corporal نوشته شده:

chad نوشته شده:گذارشی را خونده بودم که از طرف جاسوسان اسرائیلی به وزارت جنگ اسرائیل مخابره شده بود مبنی بر تمرین سوختگیری شبانه su24های ایران در ارتفاع بسیار پایین در سوریه که این خبر در سال 2006 داده شده بود.منظور من این هست که چند سال هست که نیروی هوایی دست بلند داره.خبرش رو دیر دادند

اون وقت این جنگنده ها از کجا رفتن سوریه؟(مطمئنا از روی عراق که نمیشه.چون آمریکاییا نمیزارن)
دوستان کسی از تعداد دقیق سوخو 24 های ارتس خبرداره؟
و در مورد این شایعه که ایران 6 فروند بمب افکن Tu-22 از روسیه خریده بود(دهه 90) کسی چیزی میدونه؟

حق با شماست دوست من.توی اون گزارش به این نکته اشاره شده بود و جوابش هم عبور این جنگندها از مابین اسمان کردستان عراق و جنوب ترکیه اعلام شده بود.دقیقا یادم هست که اواخر سال یاد شده یکی از دوستانم در شیراز از عدم پرواز این جنگندها ابراز تعجب کدده بود که دلیلش عدم حضور انها در ایران بود.