مرکز انجمنهای تخصصی

چرا؟

چون چند روزی شده که نون تو دلسوزی کردن واسه مردم فقیر و ... است و خبرگزاری های ما هم دنبال یک لقمه نون !

MiimA نوشته شده:چرا؟


چون چند روزی شده که نون تو دلسوزی کردن واسه مردم فقیر و ... است و خبرگزاری های ما هم دنبال یک لقمه نون !

شما ديگه چرا ؟

شما منكر عده ... مايه
عده اي مفلوك هستيد

اين منبعش
[External Link Removed for Guests]

اين خبرگذاريه؟؟؟

اي كاش يكي بود كه راهكار براي اين جمعيت فقير كشور ميزاشت به جاي تخريب

شعر قشنگی بود...

آفرین

آره با MiimA موافقم چند وقتیه همه‌ یهویی یاد فقیر بیچاره های مملکت افتادن ولی با اهداف سیاسی و ایضاً حمله به دولت

اما این شعر به نظرم بویی از سیاست نداشت....

ببخشید شعر یکی از رپرای محترم نیست؟؟؟

دقیقا این دقت میما جان منو یاد شعر : تو مو می بینی و من پیچش مو
انداخت
البته از اونجایی که اورلیکن هم با اعقایدش آشنا هستم میدونم که منظورش اون موضوع سیاسی نبوده

 HORLIKAN,

من منکر واقعیات نیستم، اما قسمت دلخراش این دست مطالب آخرشون است:

اي كاش يكي بود كه راهكار براي اين جمعيت فقير كشور ميزاشت به جاي تخريب

کاش يه روزي بشه که ديگه نشه جمله اي ساخت

تا کی باید شاهد این مسائل باشیم

در مبحث مشابه گفته شده بود.

روی سخن من گویندگان این جملات نیست، بلکه مروجین این طرز گفتار هستند. دلخراش تر از تصاویر اینجاست که ما پس از ادعای دلسوزی شاکی هستیم که چرا کسی کاری نمی کند!

بدترین اتفاقی که برای مردم یک جامعه ممکن است بیوفتد » [External Link Removed for Guests]

اگر حوصله خوندن کامل مطلب بالا را ندارید، این قسمت کوتاهش هم کفایت میکند:

شاید شما نیز بدانید اگر ما در ذهنمان برای دیگران ارزش قائل نباشیم در عمل نیز طاقت توجه به ایشان را نداریم و رفته رفته از ایشان جدا خواهیم افتاد. این جدا شدن برای اشخاص بیمار یک امتیاز هم محسوب میشود چون در مورد مشکلات میتوانند به سادگی گلایه گزاری کنند. جدا دیدن خود از جامعه به فرد این اجازه را میدهد که بدون آن که پذیرای سهم خود از جامعه باشد در مورد مشکلات جامعه نظر بدهد. این میان حتی نظرات منصفانه وی چون بدون وجود بار مسئولیت به عنوان عضوی از جامعه بیان شده است بسیار مخرب خواهد بود.

چرا کسی کاری بکند، مگر من و شما مسئولیتی بر گردنمون نیست یا مسئولیت ما دیدن و گفتن و انجام کارها بر عهده دیگران است؟ هر دیگرانی غیر از خودمان؟ گاهی جملات ما زاده تفکری القایی است که خود ما ازش بی خبریم و وقتی با دقت بهش نگاه کنیم می فهمیم که اسیر چه طرز فکری شده ایم!