مرکز انجمنهای تخصصی

 به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، یکی از این دو رقیب، پرنده بدون سرنشین گلوبال هاوک چینی است که برخی تصاویر منتشره، احتمال ورود به خدمت آن را در نیروی هوایی چین تقویت می کنند.   توجه به نمایش این پهپاد که از آن با نام ژیانگ لانگ یاد می شود در نمایشگاه های مختلف وجود آن موضوع جدیدی نیست اما تاکنون هیچ تأییدی مبنی بر انتخاب این پرنده ارتفاع بالا از سوی نیروی هوایی چین در دست نبوده است. اما تصویر جدیدی که در یک پایگاه هوایی چین گرفته شده است نشان می دهد که گلوبال هاوک وارد خدمت شده است.    
[FONT=Tahoma,sans-serif]ژیانگ لانگ یک پهپاد شناسایی با ارتفاع و مداومت پروازی بالا و برخوردار از موتور جت توربوفن است که شباهت های بسیاری به پهپاد ارتفاع بالای آمریکایی «آر-کیو-4 گلوبال هاوک» دارد. از جمله پیکربندی بال و بدنه، نوع موتور، دم  [FONT=Tahoma,sans-serif]V 

[FONT=Tahoma,sans-serif]

شکل که موتور بین آنها قرار دارد، ورودی هوای موتور و محل قرارگیری آنتن ارتباط ماهواره ای. سیاست نمونه برداری و یا کپی کامل محصولات موفق صنعتی، سالها است که توسط چین دنبال شده و با جدیت نیز ادامه دارد و ژیانگ لانگ یکی از نتایج این راهبرد است.  [FONT=Tahoma,sans-serif][FONT=Tahoma,sans-serif][COLOR=#a0a0a0][SIZE=85]به گزارش مشرق، در نمونه دوم از این دسته پهپادها، که با نام  [FONT=Tahoma,sans-serif]Soar  

[FONT=Tahoma,sans-serif]

(اژدهای بلندپرواز) شناخته می شود، [FONT=Tahoma,sans-serif] علاوه بر استفاده از طرح آمریکایی آر-کیو-4 گلوبال هاوک، تفاوت ها و ابتکاراتی نیز به چشم می خورد. محل قرارگیری آنتن  [FONT=Tahoma,sans-serif] 

[FONT=Tahoma,sans-serif]

، ورودی هوای موتور و احتمالاً نوع آن(جت توربوفن) شبیه به  [FONT=Tahoma,sans-serif]آر-کیو-4 بوده ولی دم آن از نوع سنتی تکی و عمودی است. جالب ترین ویژگی سوردراگون، استفاده از طرح «بال متصل» است که سطح بزرگ بال مانند جایگزین با دم افقی به بال متصل شده است که باعث افزایش چشمگیر نیروی برا و در نتیجه افزایش محموله قابل حمل، افزایش برد پروازی و بهبود کیفیت پروازی در ارتفاع بالا شده و جالب اینکه این طرح در خود آمریکا نیز طرحی نو محسوب می شود.    [FONT=Tahoma,sans-serif]  [FONT=Tahoma,sans-serif]سوردراگون 14.3 متری با دهانه بال 25 متر با ویژگی های پیش گفته به برد پروازی 7000 کیلومتر و سقف پرواز 18000 متر دست می یابد. سرعت پیمایشی آن 750 کیلومتر بر ساعت، جرم محموله قابل حمل آن 650 و جرم خود پرنده حدود 7500 کیلوگرم عنوان شده است.<o:p></o:p> 
[FONT=Tahoma,sans-serif]این گونه پهپادهای دوربرد و بلندپرواز، برای امور گوناگونی چون شناسایی و تجسس و نظارت طولانی مدت و کمک به هدفگیری اهداف در ورای دید سامانه های زمینی(مثلاً موشک بالستیک ضدکشتی دوربرد دی-اف-21) کاربرد دارند.<o:p></o:p> 
[FONT=Tahoma,sans-serif]در ایران نیز بر روی نمونه های دوربرد از پهپادها کار می شود که پهپاد کرار با موتور جت در واقع جزو اولین نسل از آنها محسوب می شود. 
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
[FONT=Tahoma,sans-serif]منبع:http://www.mashreghnews.ir/fa/news/55430/رقابت-شرکت-های-چینی-در-ساخت-پهپاد-قاره-پیما!<o:p></o:p> 

كم مونده چيني ها خود چين رو هم كپي برداري كنند.!!!!!
والله به خدا آدم ميمونه به اينا چي بگه.

فقط باید بهشون آفرین گفت .دمشون گرم با این پشتکارشون .

البته هاوک آمریکایی کجا و این کجا !

برای کشورهایی نظیر چین و ایران که به دلایل مختلف آنها را از دستیابی و بهره مند شدن از دستاورد و تکنولوژی روز محروم شده اند ، بهترین راه که البته میان بر هم حساب می شود ، مهندسی معکوس و کوپی است .

بهترین الگوی ما هم برای پیشرفت صنعت هوایی همین چین است .
چینی ها با مهندسی معکوس میگ 19 و میگ 21 و تولید بسیار انبوه آنها شروع کردند و به اینجا که می بینیم رسیدن ( آزمایش جی 20 ) .
ما هم در ابتدا به جای بلندپروازی که فقط هدر رفتن بودجه را در پی داشت ، همان پروژه صاعقه و آذرخش را به جد دنبال می کردیم و به تولید می رساندیم ( در طول تولید اگر دستاوردی به ویژه در حوزه رادار بدست می آوردیم در آنها استفاده می کردیم ) بعد کم کم با بیشتر شدن دانش فنی مان دیگر هواگردها حتی تا تامکت را در طی دوره ای زمانی مهندسی معکوس می کردیم و سپس به دنبال طرح بومی می رفتیم .
اینکار علاوه بر بیشتر شدن دانش فنی ما ، باعث رفع کمبود قطعات و از آن مهمتر تولید همین هواگردهای و جایگزینی با مدلهای مستهلک خودشون و یا از دست رفته تا زمان ورود جنگنده پیشرفته داخلی می شد ( البته هنوز می شود)
اگر اینکار از همان ابتدای دهه 80 که صاعقه رونمایی شد ، انجام می شد . شاید تا به حال به جایی رسیده بودیم .

البته هنوز هم دیر نشده .