تهران در سیستم جهانی شهرسازی، شهر سیاهچاله نام گرفته است
ارسال شده: یکشنبه ۱۰ مهر ۱۳۹۰, ۹:۴۱ ب.ظ
معماری نیوز: طرح جامع شهر تهران در سال 1371، طرحی تراژدیک و طرح جامع مصوب سال 1386، نوعی هرزه نگاری بود.
تهران در سیستم جهانی شهرسازی، شهر سیاهچاله نام دارد، یعنی شهری که بالای 4میلیون جمعیت دارد اما خصوصیات یک شهر پیشرفته را ندارد و در حال حاضرتهران فقط به تک محصول نفت وابسته است.
شهر سئول، سالانه 24میلیارد دلار صادرات کالاهای پیشرفته دارد ولی شهر تهران به هیچ عنوان صادرکننده نیست. تهران یک شهر بین المللی است و به هیچ عنوان شهر جهانی نیست، جهانی شدن یعنی همزمان شدن و همسان شدنِ تولید کالا در جهان و تقسیم کار به صورت تقریبا مساوی با کشورهای صنعتی دنیا. متاسفانه در حال حاضرکار به جایی رسیده است که کالای ویتنامی و تایلندی، گوی سبقت را در اقتصادشهر ربوده است.
سالانه بین 15 تا 30 میلیارد دلار فرار مغزها از ایران وجود دارد و یکی از عوامل تاثیرگذار در این موضوع، اقتصاد شهری در ایران است
درتمامی دوره ها، اقتصاد برای کارشناسان و مسئولین و مدیران، صاحب اهمیت بوده است، اما با سبک و سیاقی برابر با میل خودشان،. این سبک و سیاق این بوده است که همیشه تقابلی با سرمایه داری دارد و این تقابل مانع رشد شهر وکلانشهری مانند تهران می شود. در حال حاضر نیز در ادامه سیاست های گذشته اقدامی متضاد ولیکن مخرب، رایج شده است و آن این ست که اقتصاد شهر در کوچه و بازار به مزایده گذاشته می شود و این برخودها نوعی افراط و تفریط درمواجهه با موضوع کلان اقتصاد است.
در نهایت می توان گفت که: کج فهمی از علم اقتصاد به کج کارکردی می انجامد و این باعث کج اندامی در شهرمی شود و این کج اندامی باعث کج کارکردی مجدد در مدیریت و سیاستگذاری های کلان می شود.
تهران در سیستم جهانی شهرسازی، شهر سیاهچاله نام دارد، یعنی شهری که بالای 4میلیون جمعیت دارد اما خصوصیات یک شهر پیشرفته را ندارد و در حال حاضرتهران فقط به تک محصول نفت وابسته است.
شهر سئول، سالانه 24میلیارد دلار صادرات کالاهای پیشرفته دارد ولی شهر تهران به هیچ عنوان صادرکننده نیست. تهران یک شهر بین المللی است و به هیچ عنوان شهر جهانی نیست، جهانی شدن یعنی همزمان شدن و همسان شدنِ تولید کالا در جهان و تقسیم کار به صورت تقریبا مساوی با کشورهای صنعتی دنیا. متاسفانه در حال حاضرکار به جایی رسیده است که کالای ویتنامی و تایلندی، گوی سبقت را در اقتصادشهر ربوده است.
سالانه بین 15 تا 30 میلیارد دلار فرار مغزها از ایران وجود دارد و یکی از عوامل تاثیرگذار در این موضوع، اقتصاد شهری در ایران است
درتمامی دوره ها، اقتصاد برای کارشناسان و مسئولین و مدیران، صاحب اهمیت بوده است، اما با سبک و سیاقی برابر با میل خودشان،. این سبک و سیاق این بوده است که همیشه تقابلی با سرمایه داری دارد و این تقابل مانع رشد شهر وکلانشهری مانند تهران می شود. در حال حاضر نیز در ادامه سیاست های گذشته اقدامی متضاد ولیکن مخرب، رایج شده است و آن این ست که اقتصاد شهر در کوچه و بازار به مزایده گذاشته می شود و این برخودها نوعی افراط و تفریط درمواجهه با موضوع کلان اقتصاد است.
در نهایت می توان گفت که: کج فهمی از علم اقتصاد به کج کارکردی می انجامد و این باعث کج اندامی در شهرمی شود و این کج اندامی باعث کج کارکردی مجدد در مدیریت و سیاستگذاری های کلان می شود.
عجب! ما خون میدهیم به حساب نمی آید! مال دادیم به حساب نمی آید!
