اين مطالعه به روي كرم هاي معروف به نماتود انجام شد
مطالعات علمي نشان داده است كه محدود كردن گسترده مصرف كالري به طور چشمگيري بر طول عمر موش آزمايشگاهي و بسياري ديگر از گونه ها مي افزايد اما دلايل آن تاكنون نامشخص بود.
اكنون تحقيقاتي در آمريكا به روي كرم هاي نماتود (Nematode) به كشف ژني مرتبط با اين پديده عجيب منجر شده است.
نتايج اين تحقيق در نشريه "نيچر" چاپ شده است.
اين يافته در آينده مي تواند به ساختن داروهايي منجر شود كه داراي همان پيامدهاي محدوديت مصرف كالري است بي آنكه فرد مجبور به گرفتن رژيم هاي غذايي دشوار باشد.
فوايد كاهش مصرف كالري در زمينه افزايش طول عمر ابتدا در دهه 1930 ميلادي زماني كه پژوهشگران متوجه شدند جوندگان آزمايشگاهي كه خيلي كمتر تغذيه مي شوند از همنوعان خوش تغذيه خود بيشتر عمر مي كنند ظاهر شد.
از آن زمان اين پديده در انواع مختلفي ارگانيسم ها از جمله مخمر، حشرات، كرم و حتي سگ ها مشاهده شده است.
عواقب كاهش مصرف كالري به اندازه 60 درصد حين حفظ سطح مغذي هاي حياتي هنوز در مورد انسان معلوم نيست، هرچند كه اين رژيم شديد پيرواني دارد.
اندرو ديلين، از نويسندگاه مقاله نيچر و استاد موسسه مطالعات زيست شناسي سالك، گفت: "اگر غذا را بيش از حد كم كنيد، به سمت گرسنگي شديد مي رويد و كمتر عمر مي كنيد. اگر در خوردن افراط كنيد نيز تسليم چاقي مي شويد و عمرتان كوتاه خواهد بود. محدوديت غذايي در واقع خالي است كه بايد ميان اين دو نشانه گرفت."
او افزود: "اما براي 72 سال نمي دانسته ايم كه چگونه چنين اتفاقي مي افتد."
كرم نماتود - عكس از سيلر پالوسكي
مطالعه به روي كرم هاي نماتود (Caenorhabditis elegans) آشكار كرد كه ژني به نام pha-4 نقشي كليدي در اين فرآيند بازي مي كند.
تيم محققان دريافت كرم هايي كه اين ژن از آنها حذف مي شود عليرغم قرار داشتن در برنامه رژيم محدود غذايي عمرشان افزايش نمي يابد.
اما پژوهشگران پي بردند كه تجربه مخالف - يعني تقويت تاثير اين ژن در كرم ها - باعث افزايش طول عمر در گروه رژيمي شد.
دكتر ديلين توضيح داد: "اين اولين ژني است كه پيدا مي كنيم و مطلقا براي آنكه محدوديت مصرف غذا بر طول عمر موثر باشد جنبه حياتي دارد."
"بالاخره شواهدي ژنتيكي به دست آورده ايم كه فرآيند بنيادي ملكولي لازم براي افزايش طول عمر در واكنش به محدوديت كالري را آشكار مي كند."
هرچند اين مطالعه بر كرم ها انجام شده اما اين يافته مي تواند براي ساير گونه ها مهم باشد.
دكتر ديلين گفت پستانداران، از جمله انسان، صاحب ژن هايي هستند كه شباهت خيلي زيادي به pha-4 دارند.
اين ژن ها نقشي كليدي در توسعه و سپس در مراحل بعد زندگي در نظم بخشيدن به گلوكاگون دارد؛ هورموني كه نقشي عمده در حفظ ميزان گلوكوز در خون به خصوص در هنگام پرهيز طولاني از غذا ايفا مي كند.
در واقع دانشمندان معتقدند كه تاثير عمرافزاي محدوديت غذايي ممكن است به بهبود شانس بقا در زمان هاي قحطي و كميابي مربوط باشد.
دانشمندان اكنون قصد دارند همين ژن را در ساير گونه ها مطالعه كنند