بررسی گوشی Sony Ericsson Aino

[shadow.of.death]

سونی اریکسون اخیرا در حال ایجاد تحولی در محصولات خود است و Aino را هم می توان نشانه دیگری برای صحت این ادعا دانست. البته تصور نمی کنیم زندگی زیر سایه Satio و X10 چندان خوشایند باشد. به همین دلیل ، Sony Ericsson Aino شخصیتی دوگانه از خود ارائه می دهد. در نگاه اول ، آنرا یک پخش کننده موسیقی همراه با صفحه لمسی می بینیم اما این گوشی خود را به شکل یک گوشی کشویی هم مطرح می کند . گرچه این گوشی را نمی توان نسخه موبایلی PlayStation دانست اما Aino از قابلیت Remote play برای جفت شدن به صورت بی سیم با Sony PlayStation 3 برخوردار است.





همانطور که از گوشی های پیشرفته انتظار می رود ، Aino هم به امکانات بسیاری مجهز است . این گوشی از امکانات ارتباطی کامل ، مقصدیابی فوق العاده ، دوربین عالی ، میزان حافظه داخلی زیاد و یک منوی جذاب و ساده برای بخش Media برخوردار است.

اما ، تمام قابلیت های لمسی Sony Ericsson Aino به استفاده از همین بخش اختصاصی Media Touch محدود نمی شود . opera mini هم به خوبی با صفحه نمایش لمسی گوشی Aino سازگار است . همین طور امکان استفاده از نرم افزار مقصدیابی به صورت لمسی وجود دارد که به صورتی روان هم کار می کند. شاید این ها را بتوان به منزله پشتیبانی گوشی از بازی های لمسی جاوا هم تلقی کرد.

این ها تنها تعداد معدودی از اسرار این گوشی بودند . اجازه دهید نگاهی نزدیکتر به امکاناتی که این گوشی ارائه می دهد ، بیاندازیم.

ویژگی های کلیدی


صفحه نمایش 3 اینچی خازنی با قابلیت نمایش 16 میلیون رنگ و پشتیبانی از رزولوشن 432*240 پیکسل
پشتیبانی چهاربانده از GSM
پشتیبانی سه بانده از 3G و HSDPA با سرعت 7.2 مگابیت در ثانیه و HSUPA با سرعت 2 مگابیت در ثانیه
دوربین 8 مگاپیکسلی مجهز به فوکوس اتوماتیک و فلاش LED ، با قابلیت های برچسب گذاری جغرافیایی ، فوکوس لمسی ، تشخیص چهره ، لرزش گیر تصاویر و فیلمبرداری با رزولوشن VGA و نرخ 30 فریم بر ثانیه
به کارگیری عملکردهای لمسی از قبیل منوی مدیای اختصاصی سونی اریکسون و رابط کاربری دوربین
اجازه استفاده از صفحه نمایش لمسی در نرم افزارهای جاوا مانند Opera Mini
گیرنده داخلی GPS با عملکرد A-GPS و نسخه آزمایشی نرم افزار مقصدیابی WisePilot
Wi-Fi با DLNA
رادیو FM با RDS
بلوتوث استریو نسخه 2.1
اسلات کارت حافظه microSD
هدست بی سیم بلوتوث با سوکت صوتی 3/5 میلی متری استاندارد و هدست های بسیار خوب ،پایه رومیزی و کارت حافظه microSD با ظرفیت 8 گیگابایت که به همراه گوشی عرضه می شود
قابلیت Remote Play

[shadow.of.death]

نقاط ضعف اصلی


عدم استفاده از پورت استاندارد USB
نبود سوکت صوتی 3/5 میلی متری استاندارد روی گوشی(گرچه روی هدست بلوتوث به این سوکت به چشم می خورد)
کنترل لمسی گوشی به دوربین ، گالری ، پخش کننده های چند رسانه ای و چند نرم افزار جاوا محدود می شود
بخش Media Library در منوی لمسی مدیا بسیار کند به روز رسانی می شود
عدم پشتیبانی از فرمت های ویدیویی DivX/XviD
نبود فلاش زنون
نداشتن محافظ لنز برای دوربین

در جعبه این گوشی محتویات چشم گیری دیده می شود: یک پایه رومیزی و یک هدست بی سیم که

مسلما باید برای خرید جداگانه آن هزینه زیادی پرداخت می کردید ، بعنوان تجربه هایی رایگان با Aino عرضه می شوند. یک کارت حافظه 8 گیگابایتی هم در داخل جعبه دیده می شود که قطعا برای بسیاری از افراد کافی خواهد بود.






اما نکات عجیبی هم در این گوشی به چشم می خورد. استفاده از کنترل لمسی در مرورگر خود گوشی امکانپذیر نیست.قابلیت Remote Play چیزی بیشتر از DLNA عرضه نمی کند و با هرچیز دیگری غیر از Play Station3 غیرقابل استفاده است.

اما اگر شما یک Play Station3 دارید که در کنار تلویزیون BRAVIA از آن استفاده می کنید ، این قابلیت قطعا برای شما در نظر گرفته شده است.

[shadow.of.death]

طراحی



با دیدن Sony Ericsson Aino به شکل بسته ، تصور کردیم که با یک گوشی لمسی مواجه هستیم.با دیدن نمای ساده جلویی گوشی و بدنه نسبتا باریک آن ، اصلا انتظار وجود صفحه کلید کشویی آنرا نداشتیم.

حقیقت این است که Sony Ericsson Aino قابلیت های صفحه نمایش های لمسی را دارد اما از آنها تنها در قسمت های محدودی از منو استفاده می کند. تا به حال شاهد اخذ چنین رویکردی نبوده ایم . LG KF750 Secret هم از چنین شکل نیمه لمسی در منوی مدیا استفاده می کرد.







نمای جلویی Aino بوسیله صفحه نمایش 3 اینچی بزرگ آن و تعدادی از سنسورها که برخی از آن ها در داخل گوشی خروجی صدای مخاطب پنهان شده اند ، اشغال شده است . این صفحه نمایش قابلیت خوانایی خوبی در برابر نور آفتاب دارد.

صفحه نمایش Sony Ericsson Aino کیفیت تصویر بسیار خوبی از خود نشان می دهد اما از طرفی رزولوشن آنرا می توان برای صفحه نمایش 3 اینچی گوشی نقطه ای منفی تلقی کرد. چنین رزولوشنی با رزولوشن WQVGA که در صفحه نمایش های با اندازه مشابه به کار گرفته می شود ، کمی متفاوت است و Aino را می توان نخستین گوشی دارای صفحه نمایش سه اینچی و چنین رزولوشنی دانست. گرچه هنوز هم این صفحه نمایش تناسبی نزدیک به 16:9 دارد که به این معنی است که می توان در تماشای ویدیوها و فیلم ها استفاده کاملی از آن کرد.



قابلیت های لمسی گوشی روی منوی چندرسانه ای جدید گوشی که به طور ویژه طراحی شده است ، متمرکز شده اند.آیکن های این منو اندازه نسبتا بزرگی دارند و براحتی می توان با انگشت از آن ها استفاده کرد. این صفحه نمایش از نوع خازنی است که پاسخدهی سریع و روان تر کار کردن رابط کاربری را تضمین می نماید.

[shadow.of.death]

با باز کردن شکل کشویی گوشی کلید های آن نمایان می شود و Aino به گوشی ای بسیار باریک تبدیل می گردد.

کلیدهای آغاز و پایان مکالمه بین کلیدهای کنترلی گوشی ، کلید Activity menu و کلید C قرار گرفته اند. اما هنوز هم اندازه نسبتا بزرگی دارند و کار کردن با آنها آسان است. کلیدهای کنترلی کمی برجسته شده اند اما اندازه آنها نسبتا کوچک است که کار با آنها را با مشکل مواجه می کند.






صفحه کلید Aino از طرح بندی مواج استفاده می کند اما مثل کلیدهای جهت نمای گوشی محکم است.

پورت پرسرعت انتقال اطلاعات در Sony Ericsson Aino در کناره سمت چپ آن قرار گرفته است . به نظر می رسد زمان آن رسیده است که سونی اریکسون این پورت را کنار بگذارد و از یک پورت استاندارد نظیر microUSB استفاده کند. تصور می کنیم این زمان دیر یا زود فرا می رسد اما به نظر سونی اریکسون پیاده سازی این برنامه را در میان برنامه های سال 2010 خود قرار داده است.

حداقل خوب است که ارائه هدست بی سیم به همراه گوشی تا حدودی این مشکل را جبران می کند.

[shadow.of.death]

کلیدهای تنظیم صدا که برای بزرگنمایی هم به کار می روند به همراه کلید دوربین در کناره مخالف یعنی سمت راست قرار دارند. استفاده از هردوی این کلیدها بسیار آسان است و به تجربه کاربر از کار با گوشی آسیبی نمی زند.





میکروفون گوشی و اسپکر گوشی در کناره پایین Aino قرار گرفته اند. خیلی عجیب است که سونی اریکسون ادعا کرده است که Aino به اسپیکرهای استریو مجهز است در حالیکه اصلا شاهد چنین چیزی در گوشی خروجی صدای مخاطب نیستیم.



تنها کلیدی که در کناره بالایی گوشی قرار گرفته است ، کلید قفل گوشی است. این کلید تنها در حالتی که گوشی بسته است کار می کند و برای قفل کردن صفحه نمایش یا باز کردن قفل آن به کار می رود.



کناره پشتی گوشی هم ساده و زیباست و دوربین 8 مگاپیکسلی گوشی به همراه فلاش LED آن در گوشه بالای سمت چپ قرار گرفته اند. لنز دوربین هیچ محافظ خاصی ندارد که احتمالا به منظور پایین آوردن ضخامت آن، از تعبیه محافظ صرفنظر شده است. با اینحال ممکن است در اثر بی احتیاطی لنز دوربین آسیب ببیند.


Sony Ericsson Aino از یک باتری با قدرت 1000 میلی آمپر و از نوع Li-Po استفاده می کند. اعداد رسمی اعلام شده عمر باتری در حالت آماده به کار تا 300 ساعت و در حالت مکالمه 8 ساعت نشان می دهند.

کار کردن با Aino اسان است و این گوشی بدون اینکه وزن زیادی داشته باشد ، احساس استحکام خوبی به کاربر منتقل می کند. شیبی که در کناره های بالایی و پایینی گوشی وجود دارد در دست نگهداشتن گوشی را خصوصا در هنگامی که گوشی به صورت افقی قرار گرفته است ، اسانتر می کند.

صفحه نمایش خازنی گوشی بسیار حساس است و مکانیزم کشویی گوشی هم به خوبی کار می کند . صفحه کلید به اندازه کافی بزرگ است و بازخورد کلیک ها نمی توانست از این بهتر باشد. در کل گوشی کاملا مقاوم است و احساسی که به کاربر منتقل می کند هیچگاه با بدنه تمام پلاستیک گوشی مشابهت ندارد.

گوشی سفید رنگی که در اختیار ما بود ، بسیار جذاب بود. استفاده از رنگ های غیرمعمول ممکن است باعث شود که گوشی مشتریانی را از دست بدهد اما این مطلب در مورد Aino صدق نمی کند.

در ضمن جمله ای را که می گوید هر چیز جدیدی سابقه ای بسیار قدیمی دارد را به یاد بیاورید. Aino خاطره O2 Coocoon را در یادها زنده می کند . به هرحال Coocoon در مقایسه با Sony Ericsson Aino امکانات کمی داشت اما از نظری ظاهری آن ها تا حدودی با هم مشابه هستند.