خسرو شکیبایی در فیلم ستاره بود ساخته فریدون جیرانی :
بعضی وقتا میرفتم پشت این دکور میشستم زار زار گریه میکردم ، این هنرپیشه ها می اومدن میگفتن ابی مخش تکون خورده ، من به مادرم می گفتم من دلم تکون خورده نه مخم. مادرم میگفت :گور بابای مخ، تو دلت قد صد تا مخ می ارزه . بخدا گفت ، به همین زمین قسم گفت
رحم کن تا شب بی جنبش بی حوصلگی پشت این پنجره خالی قابم نکنه دارم از فکر رسیدن به تو آباد میشم ،تو بیا که باد ولگرد خرابم نکنه