آشنایی با موشک بالستیک ترایدنت

[shola]

آشنایی با Trident I (C4) UGM-96A و Trident II (D5) UGM-133A موشک های SLBM خانواده Trident :

[External Link Removed for Guests]

UGM-133 Trident D-5 موشک بالستیک قاره پیمای سوخت جامدی است که در کنارعدم موفقیت موشک روسی SS-NX-30 خود را پیشرفته ترین موشک بالستیک زیردریایی پرتاب (SLBM) نشان داده است.این موشک همان قابلیتی است که از ان به نام بازدارنگی هسته ایی زیردریایی پایه ایالات متحده نام می برند قابلیتی که بخشی کلیدی از نیروی بازدارنده هسته ایی ایالات متحده به شمار می رود.این موشک نخستین موشک زیردریایی پرتاب ناوگان ایلات متحده با قابلیت مقابله با اهدف محافظت و تقویت شده است که با داشتن طول عمر بالای 42 ساله خود می تواند یکی از ایده ال ترین تسلیحات ضربه نخست حملات هسته ایی در یک دکترین هسته ایی باشد.با این وجود قرار است تا سال 2030 و با ورود به خدمت نسل جدید تری از ان , این موشک در ناوگان زیر سطحی USN فعال باشد.در حال حاضر دو کشور ایالات متحده و انگلستان صاحب این محصول موشکی می باشند, محصولی که پیمانکار اصلی ساخت ان شرکت نام اشنای لاکهید مارتین می باشد.

[External Link Removed for Guests]

هدف از طراحی موشک Trident D-5 تقویت و ایمن سازی نیروی هسته ای نظامی ایالات متحده است که علاوه بر توانایی بالا در انهدام اهداف نظامی با ارزش و به تبع ان تقویت شده در نابودی گسترده مراکز پر جمعیت غیر نظامی نیز تاثیر بالایی دارد ! .این موشک از یک کلاهک MIRV متشکل از کلاهک های فرعی هسته ایی استفاده می کند کلاهک هایی که به ان توانایی تخریب تعداد زیادی از موشک های سیلوهای پرتاب حریف را در ضربه اول اهدا می کنند.به هر حال کشورهای روسیه و جمهوری خلق چین به جای استمرار بر روی سیستم های سیلو پرتاب به سیستم های موشکی متحرک روی اوردند که همین امر نیز هر حمله ایی برای تخریب گسترده تاسیسات و قابلیت های موشکی انان را بیهوده می سازد.احتمالن به همین خاطر است که دکترین هسته ایی ایلات متحده به اقدام تلافی جویانه هسته ایی در پی یک حمله هسته ایی هدف گذاری شده است.زیردریایی های حامل موشک D-5 دارای برد کافی برای شلیک موشک های خود به سوی اهداف از دورن اب های سرزمینی ایمن ایلات متحده به صورت متععد و تقریبن غیر قابل شناسایی را هستند.ترکیبی از اقدامات متقابل و کلاهک MIRV می تواند بر سیستم دفاع موشکی دشمن غلبه کرده تا مراکز جمعیتی حیاتی زیادی مورد اصابت قرار گیرند! موشک Trident II دارای حداکثر برد 12000 کیلومتری است در حالیکه بیشترین جرم کلاهکی را که می تواند با خود حمل کند به سنگینی 2800 کیلوگرم می باشد.کلاهکی که با داشتن یک گیرنده اصلی قادر با نگه داری 8 تا 12 کلاهک کوچک تر بر روی خود است. هر چند که بر اساس ییمان کاهش تسلیحات هسته ایی تهاجمی استارت-1 این تعداد نهایتن به 8 زیر کلاهک می تواند محدود شود.کلاهک های تهاجمی مورد استفاده این موشک میتواند از انواع کلاهک های با توان انفجاری 100 کیلو تنی W76 با سیستم حامل و وارد کننده دوباره به جو Mk 4 و یا از کلاهک W88 با سیستم پوشش Mk 5 و قدرت تخریب 475 کیلوتنی انتخاب شود.علاوه بر کلاهک های اصلی برای فریب و غلبه بر سامانه ها ضد موشکی این موشک به انواع تله و فریبنده همراه و سایر تجهیزات اقدام متقابل مجهز است.کار ناوبری و هدایت این موشک بر عهده سیستم اینرسایی –ستاره ایی است که این مجموعه ناوبری دقت بسیار بالای 90 متری را برای ان به ارمغان می اورد.Trident D-5 با داشتن طول و قطر 13.42 و 2.11 متری با داشتن وزن پرتابی 59,090 کیلوگرم با یک موتور سه مرحله ایی سوخت جامد به پیش می رود.

[External Link Removed for Guests]

برنامه های بسیاری برای بهسازی موشک های D-5 وجود دارد.برای دقت بیشتر از سال 1993 سامانه های ناوبی هدایت ماهواره ایی GPS بر روی انها ازمایش شده و در سال 1994 نمونه" نفوذ در زمین " از ان برای حمله به تاسیسات بنا شده در زیر زمین در نظر گرفته شد .در سال 1998.فیوزهای انفجار هوایی بهبود یافته برای حامل های از نوع Mk 4 ساخته شد ضمن اینکه موتور سه مرحله ایی سوخت جامد جدیدی نیز ساخته و ازمایش شد که احتمالن نمونه های بعدی نیز بدان مجهز خواهند بود.در سال 2002 برنامه ایی ارتقا گسترده ایی برای 300 موشک به منظور ارتقا انها به نمونه های D-5A یا D-5LE با قابلیت های بهبود یافته و افزایش عمر خدمتی انها تا سال 2042 ملادی پی ریزی شد.

[External Link Removed for Guests]

در سال 1990 موشک Trident D-5به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده در امد .نخستین ازمایش پرتابی این موشک در ژانویه 1987 از دورن یک پاد پرتاب انجام گرفت در حالیکه در مارچ 1989 نخستین ازمایش دریا پایه ان با شکست روبه رو شد .در اصل موشک های D-5 برای استفاده در 24 فروند زیردیایی کلاس اوهایو در نظر گرفته شده اند. هر چند طرح اصلی تجهیز هر24 زیردریایی را نشان میداد ولی این تعداد در ابتدا به 18 و درنهایت به 14 فروند محدود شد .هر چند در ایتدا 4 فزیردریایی به نمونه قدیمی تر UGM-96 مجهز شدندولی در سال 2008 این موشک ها با نمونه های 133 جایگزین شدند .انتظار می رود که از این 14 زیردریایی 12 فروند ان فعال و دو نمونه رزرو باشند.در مجموع برای ساخت تعداد 540 موشک D-5 تا سال 2013 برنامه ریزی شده که این تعداد در سال 2002 به مرز 395 موشک رسیده است.

[External Link Removed for Guests]

علاوه بر ایلات متحده موشکTrident D-5 با چهار زیردیایی کلاس Vanguard درخدمت کشور انگستان نیز می باشد.در انگلستان این موشک ها در سال 1994 وارد خدمت شدند و زیردیایی های انگلیسی حامل انها هر کدام قادر به حمل 16 موشک صادراتی هستند.هر چند این موشک ها به کلاهک های ساخت انگلستان که اعتقادی بر تشابه انها با کلاهک های امریکایی W76 وجود دارد مجهز می باشند ولی موشک های با قدرت تخریب 10 کیلوتنی نیز برای تجهیز زیردریای های غیر هسته ایی این کشور مد نظر قرار گرفته اند.در سال 1999 کشور انگلستان طبق بیانه ایی اعلام کرد که تعداد کلاهک های موشک های خود را به میانگین هر موشک سه کلاهک محدود می سازد که با این وجود 8 زیردریایی فعال نیروی دریایی سلطنتی انگلستان با دارایی هر فروند 16 موشک در حدود 48 کلاهک هسته ایی را در خود جای می دهند.

[External Link Removed for Guests]


در ایالات متحده موشک Trident D-5 از لحظه اغاز پروژه خود تا سال 2008 میلادی 143 بار مورد ازمایش قرار گرفته در حالیکه 120 ازمایش اضافی دیگر نیز قرار است مابین سال های 2008 تا 2020 انجام شوند.از اکتبر 2005 انگلستان در مجموع 8 ازمایش موشکی یاD-5 انجام داده است.

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

مطالب مرتبط:
اشنایی با کلاهک های MIRV

ادامه دارد ...

CAPTAIN PILOT & shola- Centralclubs.com

[CAPTAIN PILOT]

  [COLOR=#000000]Lockheed Martin [COLOR=#000000]UGM-133 Trident II     (  دوم و پایانی) 


[External Link Removed for Guests] 
موشک UGM-133 Trident II ملقب به D-5 به عنوان پیشرفته ترین موشک بالستیک زیردریایی پرتاب (SLBM و یا Submarine-Launched Ballistic Missile) در نیروی دریایی ایالات متحده شناخته میگردد. از جمله مهمترین خصوصیات منحصر بفرد این موشک میتوان به مواردی همچون: برد بسیار زیاد, سامانه هدایت و انهدام بسیار دقیق به همراه سر جنگی چند تکه و مستقل به همراه کلاهک اتمی (MIRV) اشاره نمود و به همین دلیل احتمالا" این موشک بخش بسیار مهمی از زرادخانه تسلیحات اتمی ارتش ایالات متحده را تشکیل میدهد.

 [External Link Removed for Guests] 
هنگامیه نیروی دریایی ایالات متحده به همراه کمپانی Lockheed در سال 1970 میلادی, مراحل تحقیق پیرامون ساخت سامانه موشک های زیر آبی و دوربرد (Undersea Long-Range Missile System و یا همان ULMS) را آغاز نمودند, در ابتدا هدف را بر روی بهسازی و توسعه موشک های UGM-73 Poseidon ملقب به C-3 بنا نهادند و نتیجه این آزمایشات بعدها منجر به تولید موشک های بسیار موفق UGM-96 Trident I و یا همان C-4 گردید. نیروی دریایی آمریکا, هم زمان با طرح مذکور اقدام به طراحی و تعریف نسل جدید زیردریایی های موشک انداز و استراژیک جهت حمل تسلیحات SLBM نمود. اولین زیردریایی رسمی با قابلیت حمل تسلیحات SLBM در ماه November سال 1981 میلادی و تحت عنوان USS Ohio با شماره SSBN-726 وارد خدمت گردید. این زیردریایی به همراه 7 فروند SSBN دیگر از کلاس Ohio به موشک های Trident I مجهز بودند, اما کمپانی Lockheed به این عمل رضایت نداد و جهت بهره برداری از حداکثر تونایایی پرتابگرهای Ohio, مشغول طراحی نسل جدید موشک های D-5 در رسته SLBM گشت.

 [External Link Removed for Guests] 
سرانجام در ماه October سال 1983 میلادی, قرارداد رسمی جهت توسعه موشک های جدید تحت عنوان Trident II امضا و تائید گردید. در اوایل سال 1986 میلادی, نتیجه این قرارداد منجر به تولید موشک های جدید UGM-133A گردید. در خلل سال های صرف شده جهت توسعه موشک های جدید, نمونه های UGM-96B به خوبی این فاصله را پوشش دادند. اولین شلیک رسمی موشک Trident II در ماه January سال 1987 انجام گردید و به دنبال نتایج موفقیت آمیز این آزمون, اولین شلیک دریایی توسط زیردریایی USS Tennessee با شماره SSBN-734 (نخستین زیردریایی کلاس Ohio مجهز به پرتابگرهای D-5) در ماه March سال 1989 انجام گردید. متاسفانه این آزمایش به دلیل نقص در عملکرد نازل های مرحله اول موتور موشک, با مشکل مواجه گردید و این مسئله موجب تاخیر در مرحله IOC (مخفف Initial Operational Capability و یا قابلیت عملیاتی) موشک های Trident II تا ماه March سال 1990 گردید.

 [External Link Removed for Guests] 
ابعاد موشک های توسعه یافته UGM-133A Trident II D-5 نسبت به نمونه های UGM-96 Trident I C-4 بطور قابل توجهی افزایش یافت. انجام این قبیل تغییرات پیشرفته در طراحی موشک, موجب پدیدار گشتن سیر عظیم خصوصیات استراتژیک و اقتصادی از قبیل: ارتقاء نیزه دماغه, کاهش وزن موتور و سوخت دارای گرانروی (ویسکوزیته) بالا گردید که در نهایت برد این موشک را به 11000 کیلومتر (6000 ناتیکال مایل) افزایش دادند. این برد نجومی به موشک های Trident II و زیردریایی های Ohio اجازه میدهد تا بتوانند کلیه اهداف موجود در نیمکره شمالی زمین را تنها از طریق بنادر و اسکله های دریایی ایالات متحده منهدم نمایند! سامانه ناوبری اینرسیایی MK 6 با قابلیت دریافت امواج GPS (سامانه مکانیاب جهانی با استفاده از ماهواره های فضایی) موجب کاهش دایره خظا (CEP و یا Circular Error Probable) در موشک بالستیک و قاره پیمای D-5 به میزان 90 متر گشته است. لازم به ذکر است این میزان جهت موشک C-4 به عدد 380 متر ختم میگردید. سر جنگی D-5 قابلیت حمل 8 الی 14 فروند (حداکثر ظرفیت در مسافت های کوتاه) کلاهک اتمی W-88/MK5 را دارا میباشد که هریک از آنها نیرویی معادل 457 کیلوتن (kT) گرما و تشعشع اتمی آزاد مینمایند.

 [External Link Removed for Guests] 
هم اکنون 10 فروند SSBN از مجموع 18 فروند زیردریایی کلاس Ohio به موشک های Trident II D-5 مجهز میباشند. همچنین هریک از زیردریایی های SSBN دارای 24 جایگاه و پرتابگر موشک های D-5 میباشند که جهت نابودی چندین باره کره زمین کافی به نظر میرسند! 8 زیردریایی باقی مانده نیز به موشک های Trident I C-4 مجهز میباشند اما بر اساس برنامه مدون نیروی دریایی ایالات متحده, این تعداد نیز مجهز به انواع پیشرفته D-5 خواهند گردید. پس از تبدیل موشک های قاره پیمای LGM-30G Minuteman III به نمونه های single-RV توسط ایالات متحده در سال 2010 میلادی و همچنین انتظار بازنشستگی موشک های LGM-118 Peacekeeper در آینده نزدیک, نمونه های Trident II به عنوان تنها موشک های بازدارنده و استراتژیک دارای کلاهک MIRV در ارتش و زرادخانه اتمی ایالات متحده آمریکا شناخته میگردند. بر اساس برنامه جامع وزارت دفاع ایالات متحده, پروژه ساخت و توسعه موشک های UGM-133A تا سال 2030 میلادی ادامه خواهد داشت و تاکنون بیش از 500 فروند از این نوع ساخته و آماده عملیات گردیده است.

 [External Link Removed for Guests] 
====================

 [COLOR=#0070c0]مشخصات بر اساس نمونه UGM[COLOR=#000000]- :

طول: 13.58 متر
قطر: 2.11 متر
وزن: 58900 کیلوگرم
برد: 11000 الی 11300 کیلومتر
سرعت: 6000 متر در ثانیه (21000 کیلومتر در ساعت)
پیشرانه: مراحل 1 و 2 توسط Hercules-Thiokol و مرحله 3 توسط United Technologies Corp
سرجنگی: 8 عدد کلاهک اتمی MK5/W-88
نقطه اوج بالستیک: 1000 کیلومتر
نخستین پرتاب: January 15 سال 1989 میلادی
آخرین پرتاب: March 1 سال 2011   

 [External Link Removed for Guests] 
=============================

ترجمه, تالیف و تنظیم: [COLOR=#c00000]CAPTAIN PILOT[COLOR=#000000] - shola  

منابع: [External Link Removed for Guests] و [External Link Removed for Guests] و نویسندگان
  [HIGHLIGHT=#ffc000]
  [HIGHLIGHT=#ffc000]هرگونه کپی برداری از این مطلب, تنها با ذکر نام  .Com یه عنوان منبع, و نویسندگان مجاز میباشد.  

=============================


ادامه دارد ...

[CAPTAIN PILOT]

 Lockheed Martin UGM-96 Trident I   (قسمت اول)


  [External Link Removed for Guests]
  
موشک بالستیک دوربرد و زیردریایی پرتاب UGM-96 Trident I C-4 به عنوان جانشین نمونه UGM-73 Poseidon C-3 شناخته میگردد. این موشک نهایتا" با نمونه بسیار پیشرفته UGM-133 Trident II تعویض گردید. در سال 1971 میلادی, نیروی دریایی ایالات متحده پروژه ای موسوم به ULMS (مخفف Undersea Long-Range Missile System و یا سامانه موشکی دوبرد و زیر آبی) را آغاز نمود و دستاورد اولیه این پروژه در غالب موشک UGM-73 Poseidon تکامل یافت. کمپانی Lockheed به عنوان پیمانکار رسمی پروژه, 2 برنامه و مرحله کلی را جهت توسعه آن تدوین نمود. در ابتدا توسعه نمونه مشترک Poseidon با همان ابعاد قبلی و متناسب با استفاده در زیردریایی های موجود در ناوگان نیروی دریایی در دستور کار قرار گرفت. این پروژه تحت عنوان EXPO و با تلفیقی از عبارت Extended-Range Poseidon و به معنای نمونه "ارتقا برد یافته موشک Poseidon " نامگذاری گردید.

  [External Link Removed for Guests]
  
در آبنده و پس از تکمیل نمونه نهایی و دوربرد SLBM با ایعاد بسیار بزرگتر نسبت به نمونه های پیشین, نسل جدید زیردریای های دارای قابلیت پرتاب موشک های بالستیک نیز توسعه یافتند. نمونه مفهومی EXPO منجر به تولید موشک نهایی Trident I C-4 گردید در حالیکه نمونه نهایی با اقتباس از این نوع, همراه با ابعاد و قابلیت های بیشتر تحت عنوان UGM-133 Trident II D-5 تکامل یافت. در سال 1974 میلادی, کمپانی Lockheed موفق به اخد یک قراداد جدید جهت توسعه موشک های UGM-96A Trident I C-4 گردید. برخی قابلیت ها و نکات موجو در طراحی C-4 نشان میدهند که طراحان Trident I این نمونه را بر اساس Poseidon C-3 و با قابلیت شلیک از سکوها و پرتابگرهای مشابه, توسعه داده اند. یکی از مهمترین اهداف پروژه C-4 در دستیابی به برد 7400 کیلومتر در مقایسه با میزان 5280 کیلومتر در نمونه Poseidon تعریف گردیده بود و لازمه دستیابی به این مهم, تنها در بهره گیری گسترده از تکنولوژی های نوین قرار داشت.

  [External Link Removed for Guests]  UGM-73 Poseidon  
یکی از مهمترین فاکتورهای این پروژه در بکارگیری از پیشرانه و موتورهای جدید تعریف گردیده بود. موتور جدید به دلیل استفاده از گسترده از ماده سبک و مقاوم Kevlar در بخش پوسته به همراه تکنولوژی استفاده کامل از سوخت موجود در محفظه احتراف به همراه نازل های متحرک و هدایت شونده, دارای بیشترین راندمان نیرو محرکه در مقایسه با سایر رقبا بود. استفاده از نیزه (Aero Spike) متحرک و قابل تمدید در بخش دماغه, یکی دیگر از ویژگی های UGM-96A بود. این نیزه که بر روی قسمت مخروطی شکل دماغه قرار گرفته است, میتوانست نیروی پسا و Drag حاصل از حرکت عمودی موشک را به میزان 50% کاهش دهد. این نیزه نه تنها در مرحله نخست پرتاب از جایگاه خود خارج میگردد, بلکه در مرحله سوم و نهایی نیز موجب تثبیت بیشتر مسیر حرکت موشک و کاهش پسای حاصل از شکاف هوا میشود.

   [External Link Removed for Guests] 
اولین شلیک و پرواز رسمی موشک UGM-96A در ماه January سال 1977 انجام گردید. پس از تکمیل مراحل پیشین, در ماه July سال 1979 میلادی, زیردریایی USS Francis Scott Key با شماره شناسایی SSBN-657 موفق به انجام اولین شلیک رسمی و دریایی این موشک گردید. در ماه October همان سال, زیردریایی SSBN-657 به عنوان اولین دارنده رسمی موشک های Trident I C-4 به ماموریت دریایی اعزام شد. هر فروند موشک بالستیک زیردریایی پرتاب UGM-96A در بخش سرجنگی خود, بطور معمول دارای 4 عدد کلاهک MK4 به همراه نمونه های اتمی W-76 با قدرت 100 کیلوتن (kT) انرژی میباشند. این موشک حداکثر میتواند 14 عدد کلاهک MIRV را حمل نماید اما در اینصورت با کاهش برد مفید مواجه میگردد. موشک Trident I همچنین به نسل پیشین سامانه ناوبری اینرسیایی MK5 با دایره دقت و اصابت 380 متر مجهز است.

  [External Link Removed for Guests]
W-76 Warhead
  
کلیه موشک های قدیمی UGM-73 Poseidon بر روی 14 فروند زیردیایی نوع SSBN (مخفف Ballistic Missile Submarine) با نمونه های جدیدتر Trident I C-4 تعویض گردیدند و همچنین اولین زیردریایی کلاس Ohio با شماره شناسایی SSBN-726 نیز به موشک ها C-4 مجهز گردید. طراحی SSBN های کلاس Ohio بگونه ای بود که توانایی حمل 24 فروند موشک UGM-133 Trident II D-5 را دارا بودند اما 8 زیردریایی اولیه به نمونه های Trident I مجهز گردیدند زیرا در آن بازه زمانی موشک های D-5 آماده عملیات نبودند. امضای پیمان کاهش سلاح های استراتژیک (Strategic Arms Reduction Treaty و یا START II) موجب شد تا تعداد زیردریایی های کلاس Ohio در نیروی دریایی ایالات متحده به عدد 18 فروند ختم گردد. کلیه 18 فروند زیردریایی کلاس Ohio در سال 1997 ساخته و تکمیل گردیدند و این پروژه در زمانی زودتر از موعد مقرر وارد خدمت گردید. در حد فاصل سال های 1977 الی 1986 میلادی, کمپانی Lockheed بیش از 600 فروند موشک UGM-96A را تولید نمود که از این تعداد همیشه 384 فروند آماده عملیات و شلیک بودند.

  [External Link Removed for Guests]
USS Ohio SSBN-726   
در اواخر سال 1990 میلادی, نیروی دریایی ایالات متحده, 4 فروند از نمونه های جدید موشک Trident I C-4 و نصب شده بر روی SSBN های خود را با نسل جدید موشک های Trident II D-5 تعویض نمود. تا سال 2002 میلادی مجموعا" 2 زیردریایی به نمونه های D-5 مجهز گردیدند و تعداد باقی مانده نیز تا سال 2007 میلادی ارتقاء یافتند. در همان سال چهار فروند موشک قدیمی Trident I و نصب شده بر روی زیردریایی های SSBN از خدمت خارج گردیدند و پرتابگرهای آنها با نمونه های SSGN (مخفف Guided Missile Submarines) موشک های کروز دریایی UGM-109 Tomahawk تعویض گردید. اولین زیردریایی از مجموع نمونه های نیازمند تغییرات, در ماه October سال 2002 میلادی از ناوگان استراتژیک خارج گردید و در ادامه این برنامه سایر زیردریایی های قدیمی نیز در سال های 2003 الی 2004 میلادی وارد مرحله تغییرات و بروزرسانی گردیدند. زیردریایی USS Ohio با شماره شناسایی SSGN-726 به عنوان اولین SSBN تغییر یافته به SSGN در سال 2006 میلادی مجددا" به ناوگان استراتژیک نیروی دریایی ایالات متحده پیوست و تغییرات سایر زیردریایی ها نیز تا پایان سال 2008 میلادی به پایان رسید.

  [External Link Removed for Guests]  
===================

  مشخصات بر اساس نمونه UGM-96A:  
طول: 10.39 متر
قطر: 1.88 متر
وزن: 33000 کیلوگرم
برد: 7400 کیلومتر
پیشرانه ها: سوخت جامد, مرحله اول Thiokol, مرحله دوم Hercules و مرحله سوم United Technologies Corp
سرجنگی: 6 عدد کلاهک انفجاری و اتمی MK4/W-76

  [External Link Removed for Guests]  

======================  
ترجمه, تالیف و تنظیم: CAPTAIN PILOT - shola  
منابع: [External Link Removed for Guests] و [External Link Removed for Guests] و نویسندگان

  [HIGHLIGHT=#FFC000]هرگونه کپی برداری از این مطلب, تنها با ذکر نام  [HIGHLIGHT=#FFC000]Centralclubs.Com [HIGHLIGHT=#FFC000] یه عنوان منبع, و  [HIGHLIGHT=#FFC000]نویسندگان  [HIGHLIGHT=#FFC000]مجاز میباشد.   [HIGHLIGHT=#FFC000]
   با سپاس فراوان از دوست عزیزم, جناب shola گرامی

====================== 

ادامه دارد ....

[shola]

  [COLOR=#366092]UGM-96  [COLOR=#366092]Trident  I   (قسمت دوم و پایانی)
[External Link Removed for Guests]

Trident C-4 نام یک موشک بالستیک قاره پیماست که با داشتن سوخت جامد از زیر سطح به سوی اهداف پرتاب می شود.این موشک طرحی است که از ان به عنوان اعمال بهبود و پیشرفت هایی بر روی موشک منسوخ شده Poseidon C-3 یاد می شود.پیدایش چنین ساختار موشکی در وهله اول به نیاز نیروی دریایی ایلات متحده گره می خورد نیازی که می توان از ان به نام معضل برد تعبیر کرد.موشک پوسایدون با داشتن برد ناکافی در مقابل قابلیت های ضد زیر سطحی خطرناک شوروی عملن خلایی برای USN ایجاد کرده بودند چرا که زیردیایی حامل را مجبور می ساختند تا برای هدف قرار دادن اهداف مختلف در خاک شوروی از اب های ساحلی ایالات متحده خارج شوند .این اقدام به منزله پاگذاشتن در صحنه پر رقابت اب های بین المللی بود که در این حالت هر لحظه وجود خطر از جانب قابلیت های زیر سطحی شوروی احساس میگشت.
[External Link Removed for Guests]

پاسخ به این نیاز سبب شد تا زمینه های لازم برای ساخت پیشرفته ترین موشک های بالستیک زیردریایی پرتاب (SLBM) جهان اماده شود موشک هایی که در گام نخست توانستند با برد بیشتر خود علاوه بر کاهش اثر بخشی نیروی ضد زیر سطحی دشمن سبب افزایش بقای ناوگان موشکی خودی نیز شوند.ایده تجهیز موشک های C-4 به کلاهک های فرعی باقابلیت انجام مانور می توانست بیش از بیش سیستم های دفاعی دشمن را ناکارآمد سازد قابلیتی که با استفاده از کلاهک های MIRV در C-4 مورد بهره برداری قرار گرفت !

شاید حدس زدن نام سازنده این موشک با اگاهی از در دست داشتن طرح های دفاعی و هوایی حساس ایالات متحده چندان دشوار نباشد لاکهید مارتین نام این شرکت قدرتمند تسلیحاتی است که پیمانکار اصلی ساخت این موشک نیز به شمار می رود.

موشک هایC-4 دارایی استراتژیک ایالات متحده به شمار می روند که در کنار حفظ توان پاسخ گویی به هرگونه تهاجم هسته ایی شوروی سابق به خاک آمریکا وظیفه انجام حملات هسته ایی به دشمن را نیز عهده دار شده اند.هر چند برای نابودی و تخریب سایت های موشکی تقویت شده دشمن این موشک فاقد دقت بالایی است ولی ایا برای تخریب و انهدام مراکز پرجمعیت غیر نظامی باید نگران دقت موشک بود ؟ ! هر کلاهک کوچک این موشک می تواند صدمات قابل توجهی به مناطق پر جمعیت شهری تحمیل کند و اگر بر فراز یک هدف بزرگ توزیع شوند می توانند به طور کامل یک شهر بزرگ و پرجمعیت را نابود و ویران سازد.
[External Link Removed for Guests]

UGM-96 یک سلاح پر قدرت تلافی جویانه را نمایان می سازد بویژه انکه با زیردریایی ها در اعماق اب های همواره اماده , پنهان و به دور از هرگونه گزند سطحی باشد .برد زیاد موشک ها به حامل اجازه می دهد تا خارج از محدوده زیردریایی های دفاعی شوروی و در مناطق امن از وجود زیرسطحی های تهاجمی دشمن به انجام غملیات بپردازند.
طبیعت پنهاتنکار زیردریایی احتمال رهگیری انرا به حداقل می رساند در حالیکه یک کلاهک مجهز به تله MIRV قادر به غافلگیری بیش از بیش سیستم دفاع موشکی می باشد به همین خاطر است که ترکیب زیردریایی های هسته ایی با موشک های بالستیک هسته ایی را یکی از اجزا تبدیل شدن یک قدرت جهانی بر می شمارند.
[External Link Removed for Guests]

موشک C-4 با داشتن برد 7400 کیلومتری از یک کلاهک اصلی که در دورن ان بعلاوه 8 کلاهک فرعیMk 4 تله وفریب دهنده نیز تعبیه شده بره می برد در حالیکه این تعداد در سال 2001 به 6 زیر کلاهک کاهش یافت.هر کلاهک Mk 4 با داشتن قدرت تخریب 100 کیلوتنی دارای دقت 450 متری است.هدایت این موشک را یک سامانه هدایت اینرسایی مدرن به همراه یک سامانه هدایت بر اساس ستارگان اسمان تشکیل می دهند .
وزن پرتابی این موشک به 32850 کیلوگرم میرسد که بر خلاف موشک پوسایدون با داشتن مرحله سوم پروازی یک موشک بالستیک سه مرحله لحاظ می شود. همین امر نیز منجر به افزایش برد عملیاتی موشک ها با وجود تغییر بسیار کوچکی در اندازه انها شده است.طول هر یک از موشک هایC-4 به 10.39 متر و قطر انان نیز به 1.83 متر ختم می شود.

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

از سال 1979 موشک های C-4 به خدمت ناوگان دریایی امریکا در امده اند در حالیکه تا پیش از تحویل انها 23 ازمایش بر روی انان صورت گرفته بود که درصد موفقیت 86.9 ثبت شده است.در وهله نخست 12 زیردیایی که سابقن پذیرای موشک پوسایدون بودند به انان مجهز گشتند و در ادامه 8 زیردیایی کلاس اوهایو نیز به C-4ها مسلح شدند.8 زیردریاییکه بعدن برای نصب موشک پیشرفته تر C-5 مد نظر قرار گرفتند.در مجموع 540 موشک از نوع C-4 ساخته شد که از این میان از سال 1991 تعداد 385 موشک عملیاتی بودند در سال 1996 تنها 8 سایت پرتاب موشک زیر سطحی کلاس اوهایو باقی ماندند.زیردریایی هایی که با توجه به قالبلیت حمل 24 فروندی موشک بالستیک لقب سایت موشکی زیر ابی برای انان به هیچ وجه اغراق امیز نیست.در سال 1998 تصمیمی بر این بایت گرفته شد که از میان 8 زیردریایی 4 زیردریایی به حمل موشکC-5 اختصاص یابد و در سال 2001 نیز 4 زیردریایی اوهاوی باقی مانده به حامل های موشک UGM-109 تام هاوک مبدل گشتند.
[External Link Removed for Guests]

بدین ترتیب شرایط برای وداع همیشگی موشکهای Trident C-4 با اقیانوس ها بیش از بیش مهیا گشت و در سال 2005 این موشک برای همیشه با پهنه بیکران آب ها و حامل های قدرتمند خود وداع کرد.



پایان.

پیشکش به دوستان بسیار عزیزم رامین , سامان و محمد حسین عزیز .

CAPTAIN PILOT & shola- Centralclubs.com

[Mohammad 1985]

لازم به یاد آوریست این همون موشکی هست که از فیلم تستش با دستکاری به عنوان جنگنده جدید ساخت ایران کلیپی منتشر شده بود ! که جنگنده ای از زیر آب بیرون میومد !!!