مزامير حضرت داوود يكي از كتب مذهبي يهود مي باشد چنانچه از نام كتاب بر مي آيد، مزامير حضرت داوود شامل اشعار و سرودهايي در وصف و ستايش الهي و خلقت اوست. مزامير حضرت داوود تفاوت بارزي با ساير كتب نبوي يهوديان دارد. در نوشتار انبياء اين خداوند است كه بوسيله انبيايش با انسانها سخن مي گويد ولي در مزامير اين انسانها هستند كه بصورت فردي و يا جمعي با خدا سخن مي گويند گاه با نماز و استغاثه و گاهي با شكرانه و ستايش. يكي از متفكرين مي گويد مزامير حضرت داوود آينه هايي هستند كه حتي كوچكترين تأثيرات وارد آمده برنفس را همچون نگرانيها شادمانيها ترس- شك- اميد- ياس- رنج و سرگرداني را منعكس ميسازند
مزاميرحضرت داويد از آنچنان تنوع بياني و موضوعي برخوردار است كه هر نياز و خواسته اي را برآورده ميسازد
شايد بخاطر همين ويژگي است كه در ايام قديم لويها كه از نواده هاي لوي يكي از فرزندان حضرت يعقوب بودند و خداوند مسئوليت تشريفات معبد مقدس را به آنان محول نموده بود- بسياري از مزامير را همراه با مراسم قرباني در خانه خدا با آهنگ و نواهاي متنوع موسيقي ميسرائيده اند. نوع سرودها تعيين كننده نوع آلات موسيقي و آهنگ مناسب آن سرود خاص بوده زيرا يك شعر نيايشي با سرود تسبيحي يا شعر مرثيه اي متفاوت است البته با وجود تحقيقات بسيار ماهيت آلات موسيقي و يا آهنگهايي كه در آغاز مزامير ذكر گرديده اند مثل نخيلوت- شمينيت- شيگايون- شوشنيم- بدرستي مشخص نگرديده است.
هارامبام در شرح مراتب نبوت به درجه اي اشاره مي كند كه انسان در بيداري احساس ميكند حالتي در وجود او حادث شده و نيرويي او را به سخن مي آورد و او سخنان لطيف و حكمت آميز و يا ستايش گرانه يا نصايح مفيد و حتي مطالب اجتماعي و يا الهيات بر زبان ميراند او اين فيض عقلاني را كه از جانب خداوند نازل مي گردد روح هَقوُدِش مينامد و ميگويد كتاب مزامير حضرت داوود از جمله اين كتب است كه با درجه روح هقودش تاليف شده اند و به همين خاطر اين كتاب جزو كتب كتوبيم يعني با الهام نوشته شده از مجموعه سه گانه تورات , نوييم , كتوبيم جاي گرفته است درباره همين نوع الهام است كه حضرت داوود مي فرمايد كلام او بر زبانم جاري است.
در ادبيات و زبان نگارش انبياء يهود بخصوص در رابطه با صفات و اثرات باريتعالي اصطلاحي در تلمود وجود دارد كه مي گويد تورات به زبان انسانها سخن گفته است يعني در ظاهر امر آنطور نوشته شده كه تمام قشرهاي مردم بتوانند با ساده انديشي خود نيز دركي از خداوند بيابند در غير اين صورت چطور مي توان شكوه و عظمت الهي را به آنان تعليم داد بدين خاطر برخي از صفات و افعال مادي براي معرفي و اعلام وجود الهي به عاريه گرفته شده است زيرا يك نوآموز در ابتداي نگرش وجود را در محسوسات مي بيند همچنين براي بيان بي نياز بودن و بي نقص و كامل بودن خداوند نيز از بعضي كمالات كه براي انسانها مصداق دارد استفاده شده است پس صفات و افعالي در كتب انبياء مثل حركت- نزول- صعود- رفتن- ايستادن- گشتن- نشستن- ساكن شدن- خارج شدن- آمدن و عبور كردن كه همه آنها صفاتي مادي هستند و درباره جسم مصداق دارند هرگز به مفهوم ماديشان به خداوند واحد و ازلي و ابدي اطلاق نمي شوند بلكه براي بيان حضور و نظارت و توانايي و لطف و داوري باريتعالي بصورت تمثيل مورد استفاده قرار گرفته اند
مزامير حضرت داوود همچون هر اثر نبوي كه سرچشمه از درياي بيكران وحي دارد به يك زمان و مكان و موضوع خاصي محدود نميشود بلكه به همه زمانها و نسلها تعلق دارد و هر آيه مي تواند ضمن داشتن پيام آموزنده خود، ابعاد مختلف و رموز نهفته در خود داشته باشد و به موضوع هاي مختلف در زمانهاي متفاوت اشاره كند چنانكه حضرت داوود مزاميرموسوم به هلل هگادول را در وصف و ستايش خداوند بخاطر معجزات زمان خروج بني اسراييل از مصر در زمان قديم و مددهاي الهي به موحدين در دوران خودش مي سرايد و بعدها حزقيا از پادشاهان يهودا بخاطر عظمت شكست خوردن سپاهيان سَنْخِريوْ يا آشور و خلاصي قومش همين مزامير نبوي را با نگاهي و برداشتي در رابطه با شگفتيهاي زمان خودش ميسرايد يا بازگو نمايد روايتي به نقل از تلمود مي گويد حضرت داوود كتاب خود را به همراهي ده تن از بزرگان يعني حضرت آدم - مَلكي صِدِق بقولي لقب حضرت سام فرزند حضرت نوح - حضرت ابراهيم - حضرت موسي - هيمان - يدوتون - آصاف و فرزندان قورح سراييد- مفسرين مذهبي در توضيح اين روايت گفته اند حضرت داوود بسياري از مزامير دوران قبل از خود را به همراه مزاميري كه حتي در دوره او توسط شعراي لوي چون آصاف و هيمان - يدوتون- سروده شده بودند با روح هقودش دريافت و گردآوري كرده است.
شكي نيست كه بسياري از مزامير به دوران بعد از داوود و حتي تا به زمان حشمونائيم نيز مربوط ميشوند.
مزمور چهل و پنج را برخي به ازدواج داويد با دختر پادشاه صور و يا يكي از وصلت هاي فرزند او، سليمان و برخي آنرا به ازدواج احآو از پادشاهان بني اسرائيل با ايزبل دختر پادشاه صيدون مربوط ميدانند
مزمورهايي چون هفتاد و چهار و هفتاد و نه از دوران حشمونائيم و ويراني خانه خدا سخن به ميان آورده اند محققين هفتاد و سه مزمور را به خود داوود به عنوان سراينده اصلي و نه دريافت كننده منتسب ميدانند دو مزمور هفتاد و دو و يكصد و بيست و هفت به حضرت سليمان نسبت داده ميشد هر چند در مزمور هفتاد و دو سليمان موضوع شعر است و روشن نيست كه آيا خود آنرا سروده يا مزمور درباره او سروده شده است دوازده مزمور به آساف كه از اولين شعراي لوي در زمان داويد بوده نسبت داده مي شود يازده مزمور نيز به نواده هاي قورح كه در زمان پادشاهي يهوشافاط از پادشاهان يهودا بعنوان شعرايي از جامعه لويها معرفي شده اند منسوب اند يك مزمور به ايتان ارزاحي و يكي به همان ازراحي تعلق دارد كه اين شخصيتها كه در كتاب پادشاهان به عنوان دانشمندان و شعراي معروف در ايام قديم معرفي شده اند افسانه هاي تلمودي ايتان ازراحي را لقب حضرت ابراهيم ميدانند. مفسرين مزمور نود و به قولي نود و يك را نيز به حضرت موسي نسبت داده اند برخي نيز مزمور شست و شش را به منشه از پادشاهان يهودا پس از توبه و بازگشت او بسوي دستورات الهي منسوب ميدانند
البته ميتوان تصور نمود كه اكثر اين مزامير و تفيلاها به وقايع و ماجراهايي كه بر سرايندگان و يا جامعه آنها گذشته اند مربوط بوده كه در زبان و ادبيات خاص و نظم شعري در كلمات مختصر نقش گرفته اند كه درك كامل و واضح آنها را براي خواننده تا اندازه اي مشكل ميسازد همين روش عبارت پردازي و انشاء بليغ و استعاره اي است كه بعد عارفانه و تقدسي خاص به آن بخشيده تا آنجا كه يهوديان در موقعيت هاي سخت و بيماري و افسردگي با تلاوت آن احساس آرامش مي كنند و روحيه مي يابند و معتقدند كه كلمات ستايشگرانه مزامير حضرت داوود نردباني براي صعود و ارتباط قلبي و روحي نزديكتر انسان با خداوند ايجاد مينمايد و روح و جسم آنها را جلا ميدهند و شفا مي بخشند.