چند وقتی پیش به پیشنهاد یکی از دوستانم به سایت BBC فارسی رفتم و در بخش روزهفتم مصاحبه ی این رادیو را با یکی از به اصطلاح اسوه گان موسیقی پاپ درون مرزی شنیدم. احتمالن شما هم به صورت اتفاقی یا از روی علاقه و کنجکاوی به صدای این خواننده ی جوان و پر سودا گوش سپرده اید، «محشر» دختری که در ایران او را با مسمای «مریم DJ» می شناسند! این دختر با ضبط و پخش موزیانه ی یک آلبوم تکنو توانست گوشهای تشنه ی ملتی را که 25 سال از شنیدن صدای نامحرمان داخلی بر حذر بود سیراب کند ، تا اینجایش جای احسنت و مرحبا دارد، می توانستیم بگوییم «محشر» یا همان مریم سنت شکنی کرد و در میانه ی وهم جامعه ی دین سالار صدای خفته ی زنان و دختران هموطنش را با نوای عشق و شادی و رقص فریاد کرد . می توانستیم بگوییم عاقبت کلیشه ی «صدای ممنوعه» شکست . اما بنده با خواندن مصاحبه ی ایشان با رادیو bbc تمامی این گلواژه های شیرین را بوسیدم وبردر کوزه گذاشتم . پیشنهاد می کنم حتما کل افاضات خواهر محشر را در سایتBBC بخوانید ، البته رادیوی معظم bbc نسخه ی نوشتاری این مصاحبه را کوتاه کرده است بهتر است مصاحبه ی کامل را با فرمت رادیویی اش بشنوید . اما برویم بر سر نکات ارزشمندی که بنده از این گفتگو استخراج کردم . محشر می گوید خوانندگی را از مولودی خوانی مذهبی شروع کرده است . می گوید در زمان مدرسه اش، یکی از اسوه گان تلاوت قرآن بوده است! می گوید در کنسرتهایش هم که تنها برای بانوان اجرا می گردد قسمت اعظمی از کارش را به خواندن سرودهای ریتمیک مذهبی!! می گذراند . ایشان پس از شرح اشباع شده ی مذهب مداری افراطیش ادعا می کند که نوار اخیر را هم برای بانوان اجرا کرده است و متاسفانه برخی از اشرار ( که احتمالا مرد هستند) ترانه های انحصاری را به سرقت برده اند ! محشر در پاسخ به سوال مجری bbc که از می پرسد آیا آرزو داری روزی برای همه ی ملت ایران اعم از زنان و مردان هموطنت بخوانی ؟ می گوید : نه ، می خواهم تنها برای بانوان بخوانم ، زیرا از کودکی در خانواده ی مذهبی بزرگ شده ام !! و وقتی مجری با تعجب می پرسد پس چرا آهنگسازانت اکثرا مردند و تو در میان آنان به راحتی می خوانی و می رقصی ؟ محشر با استدلال نامربوطی پاسخ می دهد : بنده با مانتو روسری می خوانم ، ضمنا آنها مثل برادران من هستند !! (( البته باید می گفتند گور پدر دیگر مردان نامحرم که همه چشم سو به جمال پر جلال و جبروت این خواهر دارند !)) .. اما بگذریم از گوهرپراکنی های متناقض محشر،هدف از این یادداشت بررسی مقوله ی کلی تری است . مذهب نمایی و تظاهر مفتخرانه به مذهب همواره از معضلات کور جامعه ی ایران بوده است ، و این بازی گهگاه به مکانهایی وارد شده است که اساسا هیچ رابطه ی معقولی را با آن مضمون به طور منطقی بر قرار نمی کند ، به عنوان مثال اگر در آمریکا با یک DJ به مصاحبه بنشینند به نظر شما چه سوالهایی از او می پرسند و او چه پاسخهایی را به سوالات مطروحه می دهد . مثلا از او می پرسند چه مولفه هایی در موسیقی تو خوشایند مردم بوده است ؟ و یا اینکه در کنسرت آینده چه میزان استقبال را پیش بینی می کنی . پاسخ به این سوالها مطمعنا در حیطه ی مضمون مورد پرسش یعنی موسیقی است . و در عین حال مسلما هنرمند تلاش می کند هوادارانش را از اظهار لطف بی پایان خود مشعوف کند ، مهم نیست مخاطبانش از کدام مذهبند یا پیرو چه سلیقه ای هستند . خودش هم کمتر پای اعتقادات شخصی اش را به پیش می کشد چرا که آنها را در حیطه ی خصوصی اش باز می یابد و پرستش می کند ، حیطه ای که مطمعنا به کنش دیگران مربوط نیست . اما در مصاحبه با DJ ایرانی ایشان در هر پاراگراف مقید بودن خویش را به مرام اسلامیش به رخ می کشد و حتی به گروهی از مخاطبانش که مردان هستند و با اشتیاق بسیاری نوار محشر را گوش می کنند و به تبلیغ مجانی اش می پردازند توهین مستقیم می کند ، (او به هیچ وجه حاظر نیست برای مردان هموطنش بخواند حتی در رویاهای دور و دراز خویش !) . اما این معظل ذکر شده تنها در این حیطه خلاصه نمی شود احتمالا بارها دیده اید که در شرح زندگی بزرگان علم و دانش و فرهنگ ، سخن را با این جمله ی نخ نما شده آغاز می کنند : وی در سال فلان و در قرن بهمان در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود و فلان سال فرضا به افتخار کسب نوبل فیزیک نائل آمد ! . معلوم نیست چه رابطه ی پایداری بین مذهب یک انسان و نوبل تخصصی فیزیک وجود دارد . ممکن است برخی بگویند که محشر و امثال او به دلیل زیستن در شرایطی ناامن این گونه تظاهرها را مرتکب میشوند ؟ این هم برای خود دلیلی است اما به نظر نگارنده اکثریت این مدعیان تظاهر به مذهب را در هر حرفه ای جزو افتخارات بزرگ خود می دانند (حتی اگر عملا به اصول آن مقید نباشند) اینان نمره ی برتر کارنامه ی زندگیشان را به این مقوله مرتبط می دانند بدین دلیل در هر مبحث بی رابطه و با رابطه به اشاعه ی این وهم می پردازند تا بگویند تخصصمان با تعهد دینیمان تکمیل شده است و این به خودی خود متناقض ترین وجهه ی این بازی است . برای بنده شخصا این مساله بدون پاسخ است ؟ چگونه ممکن است هنرمندی در ترانه های خود دم به دم از اوج جلال و لذت عشق جنسی و زمینی بخواند اما در درونش از خواندن و رقصیدن برای نیمه ی برابر و دیگر وجود خود متنفر باشد ، همان نیمه ی دیگری که مادیت و واقعیت عشق او را متجلی می کند . آیا این یک گره گمشده نیست . خلاصه اینکه مغز نگارنده از خواندن این مصاحبه به ولوله ی غریبی افتاد . یک آن حس کردم به موجودیتم توهین شده است ، منظورم موجودیت مردانه ام نیست( که البته از آن منظرهم خود را جزو قربانیان این توهین می انگارم ) بلکه موجودیت انسان را در این بازی لگدکوب شده و متزلزل یافتم . گویا در این ملغمه ی سرگردان هیچ کس نقش مقطوعه ی خود را بازی نمی کند ، همه به خودی خود چه بزاز و چه نجار ، چه خواننده و بالنده ، همه وهمه عارفند و سالک ماب ، همه ملای دهرند ، همه عبا پوشانند و دستار بند و بالاتر از آن همه پند آموزند وهمه متقی !! و ما بی نامان و بی مسلکان کجای این شب تیره بیاویزیم قبای ژنده ی خود را؟
