راستگويی - اسكن های مغزی جديدترين ابزار دروغ سنجی

[ganjineh]

فيلسوف انگليسی قرن هفدهم، الجرنون سيدنی نوشته است، "دروغگوها بايد حافظه خوبی داشته باشند." و در واقع او راست می گفت.



ريچارد برونلی


به بركت علوم قرن بيست و يكم، اكنون می دانيم كه سيدنی حدود 400 سال پيش به چه چيزی
می انديشيده است: به اينكه دروغگويی كار سختی است. بنا بر نظر محققين، معلوم شده كه در مغز يك مسير عصبی پيچيده وجود دارد كه دروغ گفتن را ممكن می سازد. در اصل، چيزی كه اتفاق می افتد اين است كه بايد واقعيت را بدانيد، تصميم آگاهانه بگيريد كه حقيقت را سركوب كنيد، يك دروغ بسازيد و سرانجام آنقدر خوب آن را به خاطر بسپاريد تا بتوانيد فردی را كه به او دروغ می گوييد، فريب دهيد.

البته، برای حيله گرهای ماهر در ميان ما، همه اين تحريف های ذهنی در فاصله چند ثانيه يا حتی ميليونيم ثانيه طول می كشد. اما اين زمان هنوز به اندازه كافی برای فريب دادن آخرين نسل فناوری كشف دروغ سريع نيست. اين فناوری از اسكن های مغزی به وسيله كامپيوتر برای كشف حقيقت استفاده می كند.

دانشمندان كشف كرده اند كه دستگاه تصوير برداری رزونانس مغناطيسی مغز - همان دستگاهی كه اسكن های مغزی را برای پيدا كردن تومورها و سكته ها انجام می دهد - می تواند تشخيص دهد كه فرد در حال دروغ گفتن است. نتايج اين اسكن ها ظاهرا از دستگاه های دروغ ياب كه سيستم های بحث برانگيزی داشته و از نظر بسياری اكنون ديگر معتبر نيستند، بسيار دقيق تر است.

جول تی. هويزنگا، موسس شركت ام. آر. آی ضد دروغ، مستقر در فيلادلفيا، می گويد، "دستگاه های دروغ سنج كار نمی كنند، همين و بس. يك دستگاه دروغ سنج می تواند تشخيص دهد كه يك فرد عصبی يا مضطرب است، ولی فقط همين. مردم ديگر از اين دستگاه ها ترسی ندارند برای اين كه می دانند، می توان آنها را شكست داد."

به عبارت ديگر، اگر شما واقعا يك دروغگوی خوب باشيد و خود را قانع كرده باشيد كه چيزی كه می گوييد حقيقت دارد، يك دستگاه دروغ سنج نمی تواند آن را تشخيص دهد. يكی ديگر از انتقادهای وارد بر آزمون های دروغ يابی به وسيله اين دستگاه ها اين است كه به وسيله انسان انجام می شوند و اين امر موجب می شود گرايش های ذهنی فرد آزمون كننده وارد جريان كار شود.

هويزنگا اميدوار است كه اين اختراع را ثبت كرده و اواخر همين امسال به عنوان دستگاه دروغ ياب مستقل وارد بازار كند و ابراز می دارد كه در حال حاضر دقت اين دستگاه 93 درصد است. (او می گويد كه جمع آوری اطلاعات در آينده اين ميزان را تا 99 درصد بالا خواهد برد.) دستگاهی كه به وسيله شركت ام. آر. آی ضد دروغ استفاده می شود كاملا اتوماتيك است و به اين ترتيب تحت تاثير غرض ورزی و جانبداری اپراتور قرار نمی گيرد. بنا بر نظر هويزنگا، اين مسئله متضمن درستی سيستم است زيرا "به دليل عدم دخالت انسان كسی نمی تواند از اين دستگاه سوء استفاده كند."

در حاليكه شركت ام. آر. آی ضد دروغ خود را آماده می كند تا محصول خود را به بازار عرضه كند، ديگر محققين نيز در حال تنظيم و تعديل نهايی استفاده از دستگاه های ام. آر. آی برای دروغ يابی هستند.

مسيرهای عصبی دروغگويی
جوی هيرش، عصب شناس و رئيس مركز تحقيقات ام. آر. آی كاربردی در دانشگاه كلمبيا، سرپرست مطالعاتی است كه از اسكن های مغزی برای تشخيص "مدار عصبی شناختی" درگير در دروغگويی استفاده می كنند. تحقيقات او نشان داده است كه در قسمت هايی از مغز، وقتی كه فرد در حال دروغ گفتن است، تغييرات جزئی ولی قابل اندازه گيری صورت می گيرد. به خصوص بخش هايی از مغز به نام آميگدالا، سينگولای قدامی، كاديت و تالاموس در رفتارهای انسانی مربوط به دروغگويی، از قبيل كنترل احساسات، تعارض و شناخت نقش دارند. از طريق تجزيه و تحليل ميزان فعاليت اين مناطق با دستگاه ام. آر. آی، وقتی كه شخص در حال دروغ گفتن است، اين مناطق مغزی افشا كننده های بی صدای دروغ می شوند.

او می گويد، "اگر كسی پاسخ اشتباه بدهد - به خصوص در مورد خودش - يك مدار عصبی قابل تشخيص و معتبر وجود دارد كه شروع به كار می كند. دروغگويی فعاليت مغز را بيشتر می كند."

با وجود اينكه هيرش يكی از طرفداران پر و پا قرص فناوری ام. آر. آی است، ولی اين سيستم دروغ يابی را كه هنوز بسيار جوان است را دارای محدوديت هايی می داند.

او می گويد، "اين يك ابزار بسيار فوق العاده است، اما برای استفاده آن در موارد قضايی، هنوز بايد كارهای بسياری انجام شود. در اين زمينه محدوديت هايی وجود دارد: به طور اعم، توانايی فعلی ما در شناخت كامل اعمال درونی مغز انسان. مانند هر ابزار ديگری، اين ابزار بايد به وسيله افرادی مورد استفاده قرار گيرد كه اين محدوديت ها را می شناسند."

كاربردهای آتی
هيرش استفاده قريب الوقوع از دستگاه ام. آر. آی در دروغ سنجی را روشی برای اثبات بی گناهی می داند تا اثبات گناهكاری. اصولا به اين دليل كه افرادی كه به اين آزمون تن در می دهند بايد كاملا بی حركت دراز بكشند - اين عمل از سوی شخصی صورت می گيرد كه داوطلبانه در اين آزمون شركت می كند.

هيرش می گويد، "واقعا اگر شخص حاضر به همكاری نشود، نمی توانيد اين كار را انجام دهيد. بنابراين اگر شخصی كه به جرمی متهم شده است، به راستی بی گناه باشد اين يك راه اثبات بی گناهی است."

اما از لحاظ تئوری، اين سيستم می تواند كاربردهای وسيعی داشته باشد. هويزنگا از شركت ام. آر. آی ضد دروغ پيش بينی می كند كه از اين دستگاه در نيروهای انتظامی، تجارت و حتی روابط عشقی آن-لاين استفاده شود تا از راست و واقعی بودن خواستگارهای آتی اطمينان حاصل شود.

او می گويد، "تمدن ها بر پايه اعتماد ساخته شده اند و هميشه يك جنبه پاداش يا خطر در گفتن راست يا دروغ وجود دارد. اما هميشه افرادی وجود خواهند داشت كه سعی می كنند سيستم را فريب دهند. هر زمان كه صحبت از قدرت، پول يا روابط جنسی به ميان می آيد، افرادی را می بينيد كه سعی بر تحريف واقعيت به نفع خود دارند."

***به دلیل امریکایی بودن سایت منبع از ذکر ان معذورم***