امروزه دانش روانشناسي پي برده است که لبخند در زندگي ما از اهميت بسزايي برخوردار است. لبخند و خنده هيچ عارضه جانبي مضري ندارد و حتي اگر نتواند به خودي خود بيماري و فشارهاي روحي را علاج کند، حداقل مي تواند براي لحظاتي نگراني به وجود آمده از بيماري را برطرف سازد.
لبخند علاوه بر معکوس کردن مسير بيماري و تامين سلامت، بهترين يخ شکن در گردهمايي هاي اجتماعي است. در سال هاي اخير دانشمندان سعي داشتند که فيزيولوژي خنده و اثرات پزشکي قابل اثباتش را آشکار کنند. گروهي از اين وحشت دارند که اگر زياد بخندند و يا لبخند به لب داشته باشند، ديگران آنها را جدي نگيرند درحالي که بايد بدانيم امروزه مشکل، خنده زياد نيست، بلکه کمبود خنده است. البته بايستي صادقانه خنديد و شخصيت خود را نيز درنظر داشت. خنده، آنگاه موثر و درمان بخش است که به موقع باشد و به شخصيت ديگران آسيب نرساند.
خنده هاي بي مورد و تمسخرآميز، انسان را غافل مي کند و پرده سياهي برروي عوامل شادي آفرين ديگر مي کشد. لبخندزدن و خنديدن، نشانه داشتن شخصيتي دست ودلباز، اجتماعي و خوش قلب است. گرچه ما ايرانيان معمولا خنديدن زياد را با سبک سري يکي مي دانيم ولي بايد بدانيم که تغييراتي فراسوي سبک سري در جسم و بدن انسان به واسطه خنديدن و لبخندزدن به وجود مي آيد که تظاهرات عيني آن شادماني است که در اين حالت تمام جسم تنظيم مي شود و ذهن شفاف مي گردد.
گاهي خنديدن آنقدر براي انسان عادي مي شود که فراموش مي کند، چقدر شگفت آور است.
منيع : روزنامه ابتکار