مناجات شعبانيه

[m_azarmatin]

مناجات شعبانیه


مناجات شعبانیه ی پیامبر اکرم معروف است و آن مناجاتی است که برای اهلش عزیز و گرامی است و برای خاطر آن به ماه شعبان مأنوس میشوند ، بلکه انتظار آن را می کشند و مشتاق آمدن ماه شعبان می گردند و در آن مناجات ، علوم سرشاری در کیفیت معامله ی بنده با خدای-جلّ و جلاله- مندرج، و وجود ادب در طریق معرفت حق و سؤال دعا و استغفار نسبت به خداوند بیان شده. و استدلالات لطیفه ای که سزاوار مقام عبودیت برای استحکام مقام امید واری مناسب حال مناجات است، ذکر کرده و دلالات صریحه ی واضحه ای ( در معنای قرب و لقای خداوند و دیدار او) تنظیم شده است که به آن وسیله شبهات سالکان و شکوک منکران و وحشت اهل ریبه را بر طرف کرده و به طوری که شخصی از اهل معرفت تفسیر نموده ، اشاره ای به معرفت نفس است که طریق معرفت رب می باشد.

اشاره به پاره ای فقرات مناجات

بالجمله ؛ این مناجات از مهمّات اعمال این ماه است بلکه بر سالک که بعض فقرات آن را در تمام سال ترک نکند و در قنوت های نماز های خویش و سایر حالات خود به آن با خدای خود بسیار مناجات کند و باید غافل نباشی و در موقعی که می گویی « و انر ابصار قلوبنا بضباء نظرها الیک حتی تخرق ابصار القلوب حجب النور فتصل الی معدن العظمة و تصیر ارواحنا معلقةً بعزّ قدسک» ؛
یعنی و روشن ساز چشمهای دلهای ما را به شعاعی که با آن به تو نظر کنم تا اینکه چشمها و دل ها پرده های نور را پاره کند و به معدن عظمت ،واصل گردد و روانهای ما به عز قدس تو وابسته گردد.
و باید تأمل نماید که آیا در قلب او چشمی هست که بوسیله ی آن درک نور کند؟ و پرده های نور پیست؟ و آیا آن چیز که به نور محتجب و به معدن عظمت متصف است چه می باشد ؟

دعا، غیر از قراۀت و خواندن کلمات است

تا ابنکه بداند چه می گوید، و از پروردگار خود په درخواست میکند ؟ و انسان چگونه نداند که از پروردگار خود اصلا چه می خواهد ؟! بر او صدق نمی کند که از پروردگار خود فلان چیز را خواسته است. بلکه صدق می کند که الفاظی را قراۀت کرده و خواننده ی الفاظ ، غیر دعا کننده و خواهنده است . و خدای تعالی فرماید:

امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء

و نیز فرماید: " ادعونی استجب لکم" و گوید : " و از خدا از فضل او درخواست کنید" " همانا خداوند نسبت به شما رحیم است" و نفرماید الفاظی را بخوانید –و به هر حال این مناجاتی جلیل . نعمتی عظیم از برکات آل محمد «علیهم السلام» است که قدر عظمت آن را کسی می داند که صاحب دل و سخن نیوش و آگاه باشد ؛" لمن کان له قلب او القی السمع و هو شهید" و غافلان( از معرفت آن) دور و از فوائد بزرگ و انوار درخشان آن مهجور اند و به جان آن سوگند که بیشتر از مردم قدر نعمت « مناجات» را نمی دانند و همانا منشأ این مناجات، علوم و معارف ارجمندی است که جز اهلش ، کسی بر مقام و حدود آن آگاهی نخواهد یافت و آنان اولیاء خدا یعنی آنچنان کسانی هستند که از راه کشف و مشاهده به آن دسترسی یافته اند و رسیدن به حقایق این «مکاشفت» همانا بزرگترین نعمات آخرت است، که هیچ یک از نعمات دنیوی را به آن مقایسه و سنجش نتوان نمود و اشاره ی صادق آل محمد «علیهم السلام» به این موضوع است ؛ آنجا که فرماید: « اگر مردم آنچه را که در فضیلت معرفت خداست میدانستند، چشمان خود را به آنچه دشمنان از زرق و برق حیات دنیوی بهره ورند نمی گشودند و دنیای آنها در نزد آنان از آنچه در زیر پاهای خود لگد می کنند پست تر می نمود و به معرفت خداوندی مانند آن کسی که همواره در باغهای بهشت با اولیاء خدا مصاحب باشد متنعم می شدند و لذت می بردند».

منبع: المراقبات (میرزا جواد ملکی تبریزی)