کتاب عمر

[كيارش]

پيـــــــــــرى رسيد و عهـــــــــد جـــوانى تباه شد

ايّام زنــــدگى، همــــــه صــرف گناه شد

بيــــــــــراهه رفتـــــه پشت به مقصد، همــى روم

عمــــرى دراز، صرف در اين كـوره راه شد

وارستگــــان، به دوست پنـــــــــاهنده گشتـــــه‏اند

وابسته‏اى چو من به جهـان، بى پناه شد

خودخواهى است و خودسرى و خودپسندى است

حاصل ز عمرِ آنكه خــــودش، قبله‏گاه شد

دلــــــدادگان، كــــــه روى سفيدنـــــــــــد پيش يار

رنج مـــــرا نديده كـــــه رويــــم سيـاه شد

افســـــوس بـــــر گذشتــــــه، بر آينده صد فسوس

آن را كـــه بستــه در رسن مال و جاه شد

از نـــــــورْ رو به ظلمتــــــم؛ اى دوست، دست گير

آن را كـــه رو سيه بــه سراشيب چاه شد

[كيارش]

مادرم می گفت: عاشقی یك شب است و پشیمانی هزار شب. حال هزار شب پشیمانم كه چرا یك شب عاشق نشدم..
دكتر شریعتی

[كيارش]

شروع غزل دل به دریا زدم

همان بیت اول رگم را زدم

چه ترسی از این کارها داشتم

دلم پا نمیداد اما زدم

دوسه قطره که روی کاغد چکید
....