ولایت فقیه: پیش به سوی تسخیر فضا!

[هوایی]

در شرایطی که توجه کل جهانیان به پرتاب احتمالی موشکی کره شمالی معطوف شده که آیا همراه با ماهواره خواهد بود یا صرفا بعد نظامی دارد، به آرامی خبر پایان دوره استفاده از ماهواره ایرانی که روز 2 فوریه به فضا پرتاب شد، از نظرها دور ماند.
در این میان پتانسیل موشکی ایران که پایه آن بهترین نمونه های تولید شده در زمان شوروی سابق، چین و کره شمالی است به جمهوری اسلامی اجازه خواهد داد که در کوتاه ترین زمان به یک کشور تمام عیار فضایی تبدیل شود بعبارت دیگر کشوری که صاحب زرادخانه تسلیحات موشکی توانایی است. تکامل فناوری های های موشکی-فضایی مهمترین جهت توسعه نیروهای مسلح ایران و صنایع مربوط به آن به موازات انرژی هسته ای است.
بلافاصله بعد از پرتاب موفقیت آمیز موشکی ماه فوریه رضا تقی پور رییس آژانس فضایی ایران در یک مصاحبه مشروح به یک سری از جزئیات مربوط به برنامه ملی تسخیر فضا اشاره کرد. بعنوان مثال جمهوری اسلامی قصد دارد که تا سال 2021 اولین فضانورد خود را توسط موشک داخلی به فضا اعزام کند.
وزیر ارتباطات و فناوری های ایران نیز به نوبه خود اعلام کرده بود که تهران هفت نمونه ماهواره طراحی می کند که از جمله آنها سه دستگاه مربوط به ماهواره های ارتباطاتی مدار فوقانی است. بر اساس برنامه تنظیم شده ایران در سال 2010 باید 5 ماهواره فعال در مدار داشته باشد.
جالب توجه است که رییس آژانس فضایی ایران نیز تایید کرد که جمهوری اسلامی قصد دارد بعنوان مثال از چین هم پیشی گیرد، کشوری که 15 سال زمان نیاز داشت که اولین سفر فضایی خود را انجام دهد.
به صراحت بگوییم که بلندپروازی های فضایی ایران خارج از تصور است اما زمینه برای آن مهیاست. به ویژه در زمینه توسعه فناوری های موشکی. اولین ماهواره ایرانی تحت عنوان "امید" را موشک دو مرحله ای ساخت داخل یعنی "سفیر-2" به فضا منتقل ساخت. بنا به اطلاعات رسیده از تهران به زودی موشک های ماهواره بر نسل "کاوشگر" به فضا پرتاب خواهند شد.
در همین رابطه نیروهای جاسوسی خارجی هشدار می دهند که موفقیت های ایران در زمینه صنایع موشکی غیر نظامی به طور مستقیم حاکی از امکانات جدید در امور تکامل تسلیحات موشکی استراتژیکی و بالستیکی این کشور است.
پایه اصلی صنایع موشکی ایران موشک تاکتیکی "ار اس-14" معروف به "اسکاد" و مشابه های مدرنیزه شده چینی و کره شمالی آن بشمار می آید.
هم خانواده های ایرانی آن "شهاب" نام دارد. شروع این برنامه به اوائل دهه 90 قرن گذشته باز می گردد زمانی که موشک شهاب1 و 2 بر پایه بیش از 300 فروند موشک "اسکاد" خریداری شده از کره شمالی طراحی شد. تا سال 1997 جمهوری اسلامی ایران برنامه تولید داخلی اینگونه موشک ها را برپا کرد. به غیر از این اطلاعاتی در دست است دال بر اینکه ایران تولید موشک "شهاب-2" را در سوریه انجام می دهد.
گام بعدی موشک "شهاب-3" بود که سازه اصلی آن بر اساس موشک " No Dong-1/A " و " No Dong-1/B" است که احتمالا با حمایت مالی ایران طراحی و مدرنیزه شده است.
تهران با آغاز یک سری آزمایشات این نمونه موشک در سال 1998 به طراحی و تولید "شهاب-4" پرداخت. اولین پرتاب موفقیت آمیز "شهاب-3" که بر روی آن موتور کره شمالی نصب شده بود در ماه جولای سال 2000 انجام شد. 22 سپتامبر سال 2003 موشک "شهاب-3" بر روی سکوهای پرتاب سیار نصب شده و در رژه نظامی تهران به نمایش گذاشته شد.
تحلیلگران غربی احتمال می دهد که این موشک با وزن بار مفید 700 کیلوگرمی، برد پرتابی در حدود 2000 کیلومتر دارد. بعبارت دیگر موشک میانبرد تمام عیاری محسوب می شود. یا اگر بخواهیم واقع بین باشیم باید بگوییم که "سلاحی استراتژیکی" است. ضمنا اگر اخبار را باور کنیم اوائل سال گذشته ایرانی ها توانستند که وزن بار مفید قابل حمل این موشک را تا 1,3 تن بدون کاهش برد افزایش دهند.
امروز همه چیز در در اختیار توسعه موشک های بالستیکی پیش می رود، موشک "شهاب-5 و 6" با سوخت جامد و برد موثر به ترتیب 3000 کیلومتر و 5000 کیلومتر. بنابراین تهران به طور کامل به تولید موشک های استراتژیکی قاره پیما نزدیک شده است.
زیرساخت های زمینی ایران نیز در سطح توان و مقیاس موشکی این کشور شکوفا شده است. ایران هم اکنون به غیر از موسسات کوچک و کم تعداد، صاحب هفت مرکز طراحی و تولید فناوری های موشکی ( از جمله در اصفهان، سمنان، شیراز، سلطان آباد، لویزان و شاهرود) است.
این مسئله که واحدهای موشکی تحت نظر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران قرار گرفته اند می تواند تاییدکننده سیاست نوسان ناپذیر تهران در افزایش توان موشکی باشد.
امروز هم که موقعیت واحدهای موشکی جمهوری اسلامی باز هم فراتر رفته است: این واحدها هم اکنون تحت فرمان مستقیم رهبری هدایت می شوند.
[External Link Removed for Guests]