این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست

[كيارش]

این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست
آن کشور نو آن وطن دانش و صنعت
هرگز به دل آویزی ایران کهن نیست
در مشهد و یزد و قم و تبریز و لرستان
لطفی ست که در برلن و دهلی و پکن نیست
در بابل و گرگان و خراسان و بروجرد
نقشی ست که در قاهره و مصر و یمن نیست
در دامن بحر خزر و ساحل گیلان
موجی ست که در پیکر دریای عدن نیست
در پیکر گل های دل آویز شمیران
عطری ست که در نافه ی آهوی ختن نیست
آوارگی و خانه به دوشی چه بلایی ست
دردی ست که همتاش در این دیر کهن نیست
آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که روم هیچ سراخانه ی من نیست
من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در آن فهم سخن نیست
هر کس که زند طعنه به ایرانی و ایران
بی شبه که مغزش بسر و روح به تن نیست
پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران
لندن چو دل آویزی شیراز کهن نیست
هرچند که سرسبز بود دامنه ی آلپ
چون دامن البرز پر از چین و شکن نیست
این کوه بلنداست ولی نیست دماوند
این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست
این شهر عظیمی ست ولی شهر غریبی ست
این خانه چه زیباست ولی خانه ی من نیست
هرجا که روم روی به هرسوی که آرم
فکریم به جز فکر وطن ذکر وطن نیست[External Link Removed for Guests]