مشکل تراشی آمریکا در راه صادرات گاز از ایران

[هوایی]

در سالهای آینده بر سر سوخت و بازار سوخت در جهان مبارزه ای جدی راه می افتد. هند و چین، دو بازیگر فعال نیز وارد مبارزه شده اند. آینده آنها بعنوان ابرقدرت های جهانی بدین بستگی دارد که آیا آنها می توانند دریافت نفت و گاز را برای خود تضمین کنند یا خیر. "کنستانین سیمونوف" مدیر کل بنیاد امنیت ملی سوختی در مصاحبه ای با "اکسپرت" درباره دورنمای توسعه بازار جهانی سوخت توضیح داد.
پرسش-در صورت حل اختلافات بین آمریکا و ایران، این کشور می تواند بزرگاترین عرضه کننده سوخت به اروپا باشد. به نظر شما تا چه حد چنین سناریویی واقع گرایانه است؟
پاسخ-ایران حقیقتاً به مهره ای کلیدی در بازی ژئوپلتیک جهانی تبدیل می شود که در درجه اول به دلایل منابع سوختی زیرزمینی می باشد. همه ما متوجه ایم که در عرصه انرژی، جایگزینی برای منابع هیدروکربنی وجود ندارد و طی پانزده یا بیست سال آینده نیز چنین جایگزینی دیده نخواهد شد و جهان تنها از نفت به گاز روی خواهد آورد. اما این برای ایران مشکل نیست، چرا که طبق ارزیابی های BP، ایران دومین جایگاه جهان را از نظر ذخایر اثبات شده نفت و نیز گاز دارد. چنین کشوری با چنین ثروتی نمی تواند خارج از بازی بماند. ایران بطور حتم وارد بازار می شود. مسئله تنها در این است که در چه زمانی وارد کدام بازار می شود.
همه رویدادهایی که در منطقه پیرامون ایران رخ می دهند، مربوط به مسیر حمل و نقل گاز ایران هستند. بعنوان مثال چند سال قبل ایده ساخت خط لوله گاز از ایران به هند و چین مطرح شد. بمحض آنکه این ایده جدیت یافت، در پاکستان که کشور کلیدی از نظر ترانزیت می باشد، بی نظمی و شلوغی آغاز شد. در ابتدا پرویز مشرف کنار رفت، اکنون نیز مرحله جدیدی از بحران سیاسی آغاز شده است. حمله تروریستی اخیر در مومبای را نیز می توان در همین راستا بررسی کرد. در همه اینها، منافع حساب شده ایالات متحده دیده می شود. آمریکا با مشکل زایی در پاکستان برای پنج-هفت سال آینده، همه سرمایه گذاران بالقوه که آماده سرمایه گذاری در ایجاد کریدور گازی از طریق پاکستان به هند و چین بودند را کنار می زند. اکنون هیچ آدم عاقلی در آنجا خط لوله نخواهد ساخت. از طریق افغانستان نیز هیچ کس هیچ چیزی نخواهد ساخت. هند و چین در آینده بازارهایی عظیم خواهند بود و ما می بینیم که واردات نفت به این دو کشور به چه شدتی افزایش یافته است که در رابطه با گاز نیز همین خواهد بود.
اما اگر شما یک مسیر را می بندید، باید مسیری دیگر پیشنهاد دهید. از این رو آمریکا اکنون لابی اصلی مسیرهای اصلی انتقال گاز از آسیای میانه و از ایران به اروپا است. از کسی پنهان نیست که این نه اروپاییان، بلکه آمریکایی ها هستند که به مسئله صادرات گاز آسیای میانه به اروپا می پردازند. بدین ترتیب به احتمال زیاد آمریکایی ها نه با روسیه و بلکه با چین مبارزه می کنند، زیرا پکن بازیگری فعال هم در ایران و هم در آسیای میانه است.
پرسش-اما ایران تاچه حد آماده است که عرضه کننده اصلی سوخت به اروپا باشد؟
پاسخ-وضعیت احمقانه ای بوجود آمده است: کشوری که دارای 15 درصد ذخایر جهانی گاز است، نه تنها آماده استخراج این گاز نیست، بلکه از کشورهای همسایه نیز وارد می کند. صنایع نفت ایران نیز در وضعیت ابتدایی است و این کشور که از نظر ذخایر نفتی در جایگاه دوم می باشد، مجبور به واردات بنزین است. ایران پول این را ندارد که این صنایع را ارتقاء دهد. در مدت اخیر تهران سعی دارد برتر باشگاه ابرقدرت شود و بخاطر همین نیز دو پروژه پر هزینه راه انداخته است: برنامه هسته ای و برنامه فضایی. از این رو اکنون کشور به پول نیاز دارد. کمپانی های اروپایی فعالیت خود را در ایران بدون اجازه واشنگتن فعال نمی کنند. دلیل آن نیز ساده است: بعنوان مثال حدود یک سوم کمپانی فرانسوی توتال که در معدن پارس جنوبی ایران کار می کرد، متعلق به سرمایه گذاران آمریکایی است. سهامداران آمریکایی سهم بیشتری از فرانسویان دارند.
در کل برای اینکه صنایع نفت و گاز ایران را به سطحی ارتقا داد که آماده صادرات گسترده باشد، حداقل به 5 تا 7 سال زمان نیاز است.
اما ایران، پیش از آنکه آغاز به صادرات سوخت کند، باید مشکل با قطر را حل کند. زیرا معدنی که در ایران "پارس جنوبی" نامیده می شود، در قطر "کوپل شمالی" نامیده می شود. خود رگه در واقع در معادن زیر زمینی دو کشور است و دو انشعاب دارد که یکی به خاک ایران و دیگری به خاک قطر می رود. کشوری اول استخراج گاز را شروع کند، می تواند آن را از معدن کشور دیگر نیز استخراج کند. از این رو ایران و قطر باید توافق کنند و در اینجا باید در نظر داشت که نفوذ آمریکا بر قطر بیش از نفوذ بر ایران است.
[External Link Removed for Guests]