کدام اسلام؟ کدام مسلمان؟

[farshad49]

چندی پیش، آقای سارکوزی رییس جمهور فرانسه خانم رشیده داتی را به سمت وزارت دادگستری فرانسه برگزید.

به دنبال این انتخاب، رسانه های مختلف ایران با هیجان زیادی به نقل این خبر پرداختند و وی را یک «زن مسلمان» معرفی کردند. برای مثال، خبرگزاری مهر این انتخاب را «نشانه تمایل به برقراری ارتباط با جامعه مهاجرین و اقلیت مسلمان» معرفی کرد [1]. روزنامه سرمایه درباره انتخاب ایشان گفت: در واقع او نخستين سياستمدار از تبار آفريقاي شمالي و مسلمان است كه موفق شده به كابينه وزيران فرانسه راه پيدا كند و اين اتفاق در كنار شگفتي هاي ديگري كه كابينه ساركوزي به همراه داشت كاملا چشمگير بود [2]. با گذشت زمان، شدت انتقادات و میزان مخالفت با وزارت خانم داتی بیشتر و بیشتر می شد، اما رسانه های داخلی این موضوع را به صورت مخالفت «فرانسویان نژادپرست» با وزارت یک «زن مسلمان سیاه پوست» جلوه می دادند [3].

اما دیری نپایید که اخبار دیگری نیز به گوش رسید. با وجود آنکه خانم داتی در یک خانواده مسلمان به دنیا آمده بود، اما افکار وی شدیداً لاییک بود. به عنوان مثال وی به عنوان وزیر دادگستری فرانسه،‌ منع حجاب در اماكن عمومي فرانسه را تاييد كرد [4]. از طرفی، در سال 87 خبر حامله شدن خانم داتی (در حالی که ازدواج هم نکرده بود!) برای مدتی در کانون توجهات رسانه های داخلی قرار گرفت، و ادعای مسلمان بودن ایشان را شدیداً به چالش کشید. جالب تر از همه این بود که وقتی تصاویر ایشان در خبرگزاری های داخلی منعکس شد، خیلی ها تازه متوجه شدند خانم وزیر حتی سیاه پوست هم نیست! [5] یعنی تقریباً همه ادعاهایی که در مورد وی شده بود، به جز زن بودن ایشان (!) نادرست بودند.

بیاییم فرض کنیم نحوه خبررسانی رسانه های داخلی تا این جا ایراد داشته و مسلمان معرفی کردن ایشان توسط رسانه های داخلی از روی سهل انگاری بوده است. بنابراین انتظار داریم بعد از انتشار این اخبار، نوع نگاه رسانه های داخلی به خانم داتی تغییر کند. اما متاسفانه چنین نشد! برای مثال، خبرگزاری جمهوری اسلامی در خبری که در اردیبهشت 88 منتشر شد، خانم داتی را این گونه معرفی می کند: «خانم داتي مراكشي الاصل و نخستين زن مسلمان است كه در دولت فرانسه پست مهمي چون وزارت دادگستري را بر عهده مي‌گيرد» [6]. آیا باید هنوز هم اصرار بعضی خبرگزاری ها را در مسلمان معرفی کردن خانم داتی تصادفی بدانیم؟

متاسفانه این ماجرا امروز به شکل دیگری در حال تکرار است. این بار، خانم آيگول اوزكان در کانون توجهات قرار گرفته است. خانم اوزکان از حزب دمکرات مسیحی آلمان از پدر و مادری ترک زاده شده است.


بسیاری از خبرگزاری ها و پایگاههای خبری داخلی شامل خبرگزاری جمهوری اسلامی، جام جم، جهان نیوز و الف این خبر را با آب و تاب زیادی نقل کرده اند و خانم اوزکان را به عنوان نخستین زن مسلمانی معرفی کرده اند که توانسته است در آلمان به کابینه راه پیدا کند. در حالت خوشبینانه، این بار نیز رسانه های داخلی به خطا رفته اند. به عنوان مثال، خبرگزاری جمهوری اسلامی نقل می کند که خانم اوزکان خواهان حذف کلیه نمادهای مذهبی از مدارس آلمان شده است، که این نمادها نشانه مسلمانان یعنی حجاب و نماد مسیحیت یعنی صلیب را شامل می شوند [7]. لازم به ذکر است که مطابق قانون اساسی آلمان، کلیه نهادهای دولتی آلمان باید سکولار باشند. این سکولار بودن را به دو معنا تعبیر می کنند. نخست، دولت آلمان و نهادهای وابسته به دولت باید با کلیه نمادهای مذهبی مبارزه کنند. دوم، دولت باید کاملاً بی دین باشد اما در عین حال وجود همه ادیان و مذاهب را به رسمیت بشناسد و با آنها به طور یکسان برخورد کند. واضح است که امروز حکومت آلمان از ایده آل خودشان که همان سکولاریسم است کمی فاصله گرفته است، به این معنا که تنها مسلمانان هستند که در مسائلی نظیر ساختن مساجد، پخش اذان از گلدسته های مساجد و نیز در مساله حجاب ممکن است با محدودیت هایی روبرو شوند. متاسفانه اظهار نظر خانم اوزکان در راستای احقاق حقوق مسلمانان و رفع محدودیت های آنها نیست، بلکه برعکس، ایشان توصیه می کنند این محدودیت ها نه تنها برای مسلمانان، بلکه برای مسیحیان و پیروان سایر ادیان نیز اعمال شود تا برابری در برخورد با ادیان برقرار شود. جالب ترین نکته ای که در گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی مشاهده می شود، عنوان انتخابی این خبر است که ماجرا را به صورت اتفاقی کاملاً مثبت و مبارک جلوه می دهد: «وزير زن مسلمان ادعاي برابري اديان در آلمان را به چالش كشيد»!

متاسفانه اصرار برخی خبرگزاری های داخلی بر مثبت جلوه دادن اخباری این چنینی، با تاکید بر مسلمان بودن چنین سیاست مدارانی، دیگر شباهت چندانی به سهل انگاری ندارد. برعکس، این شائبه را به وجود می آورد که دست هایی در کارند تا «نوعی» دیگر از «اسلام» را تبلیغ کنند. در این نسخه از اسلام، می توان یک زن مسلمان بود و در عین حال به بالاترین مناصب حکومتی در سکولارترین کشورهای اروپایی دست یافت. می توان در خانواده ای مسلمان پرورش یافت، اما به جای حفظ حجاب اسلامی، برای اعمال شدیدترین محدودیت ها برای زنان محجبه تلاش کرد. می توان یک زن «مسلمان» بود، اما از مردی با هویت ناشناس و آن هم بدون ازدواج! بچه دار شد... وجود چنین «مسلمانی» در یک کابینه سکولار، مانند وجود بازیکنی است که با تیم حریف همکاری می کند و حتی برای زدن گل به خودی تلاش می کند. ترویج چنین نسخه ای از اسلام به وسیله کشورهای اروپایی البته عجیب نیست. به هر حال، استراتژی اندلسی [8] برای شکست اسلام نخستین بار در قلب اروپا طراحی شده است، و البته امروز شکل بسیار پیچیده تری به خود گرفته است. چیزی که تعجب آور است، نقل قول مثبت، گسترده و شاید خدای ناخواسته، مغرضانه برخی رسانه های اصولگراست که خواسته یا ناخواسته اجازه می دهند چنین افکاری در سطح جامعه اسلامی ما ترویج شود.


منابع:
1- خبرگزاری مهر
[External Link Removed for Guests]

2- روزنامه سرمایه
[External Link Removed for Guests]

3- خبرگزاری قرآنی ایران
[External Link Removed for Guests]

4- خبرگزاری ایسنا
[External Link Removed for Guests]

5- آفتاب نیوز
[External Link Removed for Guests]

6- خبرگزاری جمهوری اسلامی
[External Link Removed for Guests]

7- خبرگزاری جمهوری اسلامی
[External Link Removed for Guests]

8- بیانات مقام معظم رهبری
[External Link Removed for Guests]