ایران در حال ساخت پدافند ویژه هواپیماهای رادار گریز است

[abdolmahdi]

 

ایران در حال ساخت پدافند هوائی ویژه هواپیماهای رادار گریز است .

قسمت اول

نوشته :  [External Link Removed for Guests]

بتاریخ : 19 اکتبر 2017

 

در اوایل آگوست سال 2017 ، انستیتو میچل وابسته به نیروی هوائی ( آمریکا ) گزارشی را درمورد اهمیت توانائی های رادارگریزی ( استایلث) برای هواپیماهای فعلی و آینده نیروی هوائی ایالات متحده منتشر نمود. این گزارش می گوید : استایلث ( منبعد رادارگریزی ) ، یا کاهش اثر هواپیما ، نوعی قابلیت نظامی قدرتمند و دائمی در نبردهای جدید است که در آینده با همان اهمیت باقی خواهد ماند .  

این گزارش می افزاید : رادارگریزی به نحو موثری برد ردیابی هواپیما را کاهش می دهد و در نتیجه سبب افزایش بقای آن می شود. رادارگریزی در ترکیب با سرعت سبب افزایش چالش های پدافند هوائی دشمن می شود. حتی اگر مدافعان بتوانند حضور هواپیما را حس کنند ، زمان مورد نیاز برای ردیابی ، اجرای آتش و هدایت موشک های زمین به هوا در کمترین حد خود خواهد بود. بعضی اوقات ، روزنه های درگیری خیلی کوتاه هستند و حتی اگر هواپیما ردیابی شود ، درگیری با آن تقریبا ناممکن می شود . در آنصورت دیگر غافلگیر کننده نخواهد بود که دشمنان ایالات متحده به شدت بر روی پادکارهای رادارگریزی کار می کنند.... مخصوصا ایران .(1) تقریبا به همان اندازه به شکل نگران کننده ای این حقیقت وجود دارد که در بخش عمده ای از پیشرفت های ضد رادارگریزی ایران رد جمهوری خلق چین دیده می شود.

برای آنکه بتوانیم به صورت کامل آخرین روند تغییرات توانائی های پدافند هوائی ایران را دنبال کنیم ضروری است تا به حدود 10 سال قبل بازگردیم . در اواسط دهه 2000 میلادی ، سامانه های پدافند هوائی ایران بیشتر درگیر فقدان آمادگی لازم بود. اکثر سامانه های زمین به هوا به شکل ناامید کننده ای تاریخ گذشته بوده و به صورت مبرم نیازمند تعمیر و نگهداری بودند. شبکه راداری کشور در چنان وضع نامساعدی قرار داشت که ناتوانی آن در ردیابی بیشتر هواگردهای بدون سرنشین آمریکا ، اسرائیل و متحدانشان که اغلب در عمق حریم هوائی ایران در حال تاخت و تاز بودند به اثبات رسیده بود.   

  

به همین نحو ، تانکرهای نیروی هوائی ایالات متحده از عملیات جنگی برفراز خاک افغانستان و عراق پشتیبانی می کردند و گاهی اوقات حتی تا 2 ساعت برفراز حریم هوائی ایران پرواز می کردند بدون آنکه ردیابی شوند. خدمه هواپیماهای مسافری بین المللی برفراز حریم هوائی ایران می بایست حتما از طریق رادیو خصمانه نبودن خود را اعلام می کردند تا از برخورد اجتناب شود .

بدنبال عملیات اشغال نظامی عراق توسط آمریکا و متحدانش در سال 2003 که در جریان آن هواپیماهای جنگی و موشک های کروز به شکل گسترده ای از فضای ایران استفاده می کردند ، و علاوه بر آن ادامه تنش ها با ایالات متحده و اسرائیل و دعوای ( حقوقی ) یکساله با روسیه بر سر دریافت سامانه های پیشرفته پدافند هوائی سبب شد تا در سالهای اخیر تغییراتی در اوضاع بوجود آید .   

 در اواسط دهه 2000 ، هنوز سامانه موشکی MIM-23B I-HAWK ساخت آمریکا که در دهه 1970 به ایران فروخته شده بود ستون فقرات پدافند هوائی ایران را تشکیل می داد .

 

 

سامانه S-300 saga

در سال 2007 ، ایران قراردادی را با روسیه برای دریافت 5 گردان از سامانه موشک های زمین به هوای S-300PMU-1 به ارزش 800 میلیون دلار امضاء نمود . در 22 سپتامبر 2010 و در زیر فشارهای سنگین ایالات متحده ، دیمیتری مدودف رئیس جمهور روسیه قرارداد را لغو نمود . استدلال آقای مدودف این بود که ملغی این قرارداد در راستای اجرای قطعنامه 1929 شورای امنیت سازمان ملل متحد بوده که بموجب آن تجهیز ایران به سلاح های متعارف شامل انواع موشک و سامانه های موشکی ممنوع شده است .

ایران با اصرار بر اینکه سامانه S-300 بدلیل ماهیت دفاعی نمی تواند جزء تحریم های سازمان ملل قرار گیرد ، در سال 2011 دادخواستی بمبلغ 4 میلیارد دلار را بر علیه شرکت دولتی صادرات تسلیحاتی روسیه به نام Rosoboronexport  مطرح نمود. روسیه با هدف قانع کردن ایران برای توقف شکایت خود کارهای زیادی از جمله پیشنهاد فروش سامانه های بهینه سازی شده ساخت روسیه مانند SA-5 ، SA-6 و SA-11 که بعضا در اختیار ایران بود را به آن کشور ارائه نمود.

اما حتی صدور برخی سامانه های به قطعیت پیشرفته مانند رادارهای Nebo ، سامانه حسگرهای اطلاعاتی الکترونیک ( آفتوبازا ) و سامانه های موشکی زمین به هوای Tor/SA-15 نتوانست ایران را آرام سازد . در اواخر سال 2015 وضعیت به نقطه ای رسیده بود که ایران دریافت تمام سامانه های نظامی ازروسیه را متوقف ساخته بود و دیگر مسکو چاره ای به جز پرداخت 4 میلیارد دلار خسارت و یا صدور سامانه های S-300 به ایران پیش رو نداشت .  

به طور شگفت آوری تمام تجهیزات مربوط به این سامانه در اواسط سال 2017 به ایران تحویل گردید. تصاویر نشان می دهد که ایرانی ها گونه به شدت سفارشی و بهینه شده سامانهS-300  مشخصا شامل ترکیبی از اجزای سامانه های S-300P/PMU – رادار 64N6 موسوم به – و سامانه  Big Bird S-350 را به همراه موشک هائی که دارای حداکثر برد 120 کیلومتر هستند را دریافت نموده است .

 

در چپ ، فیلمی از نمایش لانچرهای جعلی S-300  در شبکه خبری ایران در مراسم رژه سال 2010 را مشاهده می کنید (2) . درراست – حتی برخی از پیشرفته ترین سامانه های پدافندی ( مورد ادعای ) ایران هنوز بر مبنای فن آوری 40 سال پیش ایالات متحده ساخته شده اند. این تصویر آزمایش پرتاب موشک صیاد 2 که سامانه ای متکی بر باقیمانده حدود 130 موشک آمریکائی RIM-66B  صادر شده به ایران در اواسط دهه 1970 را نشان می دهد .

 

آشفتگی

در همین حال ایران خود را در نهایت تهدید حملات آمریکا و اسرائیل به دلیل برنامه هسته ای خود یافت . تقریبا وحشت ناشی از ناتوانی پدافند هوائی ، مقامات رسمی در پایتخت ایران را بر آن داشت تا وضعیت را بهبود بخشند. نخستین تلاش آنها راه اندازی تبلیغات مبتنی بر انجام پروژه های اغراق آمیز آمیخته به راست و دروغ در مورد توان پدافند هوائی آن کشور بود . نخستین نشانه های افزایش سرمایه گذاری سنگین در سال 2008 هنگامیکه تعداد زیادی از سامانه های راداری جدید – که بیشتر آنها به صورت تئوریک بر مبنای طرح های روسی و چینی بود – وارد خدمت گردیدند. در سال 2010 کم کم گونه های بهینه سازی شده از سامانه های مختلف موشک های زمین به هوا پدیدار شدند.

هر کدام از این سامانه ها نام جدیدی یافتند – چه زمانیکه بهینه سازی های مورد نظر شامل جایگزینی موتور سوخت جامد و یا حتی تنها در حد تغییر در رنگ آمیزی بوده است . مخصوصا که این مورد آخر بیشتر مربوط به موشک های بسیار تبلیغ شده محراب1 و صیاد 2 می شود که شامل تغییرات اندک اما اورهال کامل موشک RIM-66B  (3) استاندارد ساخت ایالات متحده می باشد که ایران در اصل آنها را در اواسط دهه 1970 دریافت نموده بود. در سال 2010 افسران ارشد نیروی هوائی در مراسم رژه برگزار شده در تهران تلاش کردند تا به صورت آماتور گونه یک نمونه از پرتابگرهای جعلی (fake) سامانه S-300  را بعنوان تولید داخل نشان دهند .

تمام این موارد نشان از آشفتگی دارد . در حالیکه تردیدی نیست که ایران بیشترین آگاهی را از چگونگی – و حتی بیشترین توانائی های صنعتی مورد نیاز را برای تحقیق و طراحی سامانه های موشکی زمین به هوای بومی را در اختیار دارد – در این مورد کوچکترین تردیدی وجود ندارد که مهمترین مشکل آنها  فرآیندهای تصمیم گیری و مدیریت صنعتی است که حتی برای کشورشان هم یک مشکل واقعی به شمار می رود .

هرگونه تصمیم گیری ولو ساده و ابتدائی در مورد تولید جنگ افزار وابسته به موافقت ده ها گروه و دسته در تهران و سایر شهرهای بزرگ ایران است تا پس از آن تبدیل به یک دستور قاطع گردد . ممکن است یک گروه یا دسته تنها برای مدت دو یا سه سال آنقدر قوی باشد که بتواند حرف آخر را ( برای تولید محصول خاص ) بزند اما به ندرت این مدت طولانی تر می شود. در نتیجه وضعیتی پیش می آید که سرنوشت حتی یک پروژه ساده وارد فرآیند تصمیم گیری می شود که به شکل ناامید کننده ای خارج از کنترل مدیران همان پروژه است .

 برای مثال ، نیروی دریائی ایران هنوز حدود 130 تیر موشک سطح به هوای RIM-66B را از دهه 1970 در اختیار دارد . بخش دفاعی ایران می تواند این موشک ها را اورهال و بهینه سازی نماید . به صورت تئوریک همه چیز واقعا برای انجام اینکار آماده است . اما در مقام اجراء ، کارگروه نیازمند پول ، ماشین آلات و تجهیزات تست است .

هنگامیکه یگان های پدافندی ایران در سال 2008 از نیروی هوائی آن کشور جدا شد ، می شد آنها را از روی یونیفورم های پر زرق و برق و تجهیزات منسوخشان شناسائی نمود.

تعیین مالکیت (پروژه ) نخستین مانع بر سر راه بود. سپاه پاسداران که وزارت دفاع را در کنترل خود داشت این مشکل را با دریافت تمام موشک های RIM-66B باقیمانده از انبارهای نیروی دریائی حل نمود. این حرکت وزارت دفاع را در یک رویارویی با حداقل سه مقام به طور کلی متفاوت قرارداد که هر کدام بدنبال منافع خود بود و بر اساس تشخیص خود تصمیم می گرفت .  قطعات یدکی به راحتی در دسترس بود اما برخی موارد ضروری دیگر ... وجود نداشت . نتیجه آن هم یک سامانه غیرفعال شد که تنها بدرد اهداف تبلیغاتی می خورد و نه چیز دیگر.نیازی به گفتن نیست که بهینه سازی موشک های RIM66B هم  نیمه کاره باقیماند .

 

  همانطور که تعداد پروژه ها بیشتر می شد ، مسئولیت یگان های پدافند هوائی برای حفاظت از تاسیسات یا مناطقی خاص اغلب به استقرار 5 سامانه مختلف موشکی SAM ختم می شد که گفته شده بعضا سه سامانه آن فعال اما دو سامانه دیگر به طرز ناامید کننده ای از کار افتاده بود و تنها یکی از تمام این محموعه ها واقعا در خط تولید قرار داشت. چهارمین سامانه در واقع نمونه ای غیرفعال بود که در برخی انبارها بلااستفاده باقی مانده بود. سامانه پنجم هم صرفا برای تبلیغات گمراه کننده کاربرد داشت . 

 

توضیحات :

1. این مقاله 4 قسمت دارد و ادعای نویسنده در بخش اول از این سلسله مقالات است . بنابراین بگذارید ببینیم در بخش های بعدی چه گفته می شود.
   
2. تا آنجا که من می دانم این لانچرها مربوط به سامانه باور است که ایران مدعی ساخت آن شده و ادعای شباهت و یا جعلی بودن آنها با لانچرهای سامانه S-300 به نظر اینجانب صحیح نیست .
   
3. نظر شخصی من این بوده که موشک های صیاد 2 در واقع نمونه بهینه سازی شده موشک های سام 6 در اختیار سپاه پاسداران می باشند که البته بسیار به سامانه BOK-M1 شبیه هستند .  
   

ادامه دارد ....

[kayvan6079]

با سلام و تشکر از زحمت دوستمون

منتظر بقیه قسمت های مقاله خواهیم بود برای نتیجه گیری بهتر، اما چند نکته ...

 

1- سامانه های S-300 تحویلی به ایران را اگر بنا باشد حتما در گروه بندی های نسخه های رسمی صادراتی آن بگنجانیم، بیشتر به گونه [External Link Removed for Guests] آن مشابهت دارند، ضمنا موشک های تحویلی به ایران از نمونه [External Link Removed for Guests] با برد حدود 200 کیلومتر می باشند.

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]
عکسها از نمایشگاه اخیر در مهرآباد و کانال تلگرامی Partisan، متاسفانه اسم عکاس قید نشده است.


2- شاید منظور شما موشک های طائر باشد، وگرنه نمی توان منکر شباهت موشک های محراب/صیاد-2 با موشک استاندارد گردید.


موفق باشید

[abdolmahdi]

با سلام و تشکر از زحمت دوستمون

منتظر بقیه قسمت های مقاله خواهیم بود برای نتیجه گیری بهتر، اما چند نکته ... 
 

1- سامانه های S-300 تحویلی به ایران را اگر بنا باشد حتما در گروه بندی های نسخه های رسمی صادراتی آن بگنجانیم، بیشتر به گونه [External Link Removed for Guests] آن مشابهت دارند، ضمنا موشک های تحویلی به ایران از نمونه [External Link Removed for Guests] با برد حدود 200 کیلومتر می باشند.

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]
عکسها از نمایشگاه اخیر در مهرآباد و کانال تلگرامی Partisan، متاسفانه اسم عکاس قید نشده است.


2- شاید منظور شما موشک های طائر باشد، وگرنه نمی توان منکر شباهت موشک های محراب/صیاد-2 با موشک استاندارد گردید.


موفق  

سلام علیکم

با تشکر فراوان از توضیحات دوست عزیزمان جناب کیوان

دقیقا فرمایش جناب کیوان صحیح است و شباهت موشک های صیاد / طائر با موشک استاندارد قطعی است و مشابهت با سامانه سام 6 صحیح نیست . با توجه به اینکه هم اکنون سری موشک های صیاد به صورت گسترده در نیروی دریائی ارتش و پدافند هوائی سپاه پاسداران وارد خدمت شده است ، به نظر می رسد بر خلاف نظر نویسنده مقاله ، دیگر بحث بهینه سازی 130 تیر موشک قدیمی RIM-66B باقیمانده مطرح نیست بلکه هم اکنون این موشکها وارد خط تولید انبوه شده اند. بد نیست در این مورد چند تصویر به همراه پاره ای توضیحات نیز ارائه گردد :   

  

نسل اولیه موشک سطح به هوا بر روی ناو دماوند

 

در ابتدای به آب اندازی ناو جماران، مسئوان مربوطه خبر از نصب موشک های ضد هوایی «محراب» بر روی این شناور داده بودند و همین موشک بر روی شناور دماوند نیز در ابتدای کار نصب شده بود. این موشک در حقیقت یک مدل ساخته شده از موشک آمریکایی سطح به هوای استاندارد SM-1 است که قبل از پیروزی انقلاب اسلامی خریداری شده و بر روی تعدادی از شناورهای های نیروی دریایی نصب شده بود. برد موشک محراب در حدود 30 الی 40 کیلومتر تخمین زده می شود.

 

اما به موشک ایرانی صیاد 2 می رسیم. این موشک در سال 1392 رونمایی شده و این سامانه نیز در زمینه طراحی کلی از موشک آمریکایی استاندارد الگو گرفته است. بر روی بدنه کلمات SD2M دیده می شود که SD2 مخفف صیاد 2 و M به معنی بهینه سازی شده می  باشد . این موشک در ابتدا به عنوان یک سامانه دفاع هوایی زمین پایه ساخته شده که به نظر می رسد حالا وارد عرصه نبردهای دریایی شده است. منتها تغییرات بسیار مشخصی از نمونه قبلی در این موشک دیده می شود.

 

 موشک صیاد 2

 

موشک صیاد-2 هر چند تا نزدیک انتهای بدنه شباهت بسیاری به موشک‎های استاندارد/محراب دارد اما مهمترین تفاوت ظاهری آن در شکل بالک کنترلی نصب شده در انتهای بدنه است. تفاوت دیگر صیاد-2 با موشک‎های استاندارد موجود در ایران در طول آنها است که با توجه به فاصله نوک دماغه از بال و فاصله بالک از انتهای بال، موشک جدید باید در حدود 20 تا 25 درصد کشیده‎تر از نمونه آمریکایی بوده و در واقع به ابعاد نسل‌های جدید موشک استاندارد نزدیک است.  این موارد به علاوه تفاوت‎های موجود در اندازه و زوایای لبه حمله و فرار بال دو موشک با وجود مشابهت کلی طرح، نشان دهنده اجرای فرایند طراحی روی موشک ایرانی و نه یک مهندسی معکوس از طرح آمریکایی است. 

 

 

سامانه رعد با موشک طائر 2

 

نسل دوم موشک بوک

 

سه موشک مورد مقایسه  9-ام-317(نسل آخر بوک)، طائر-2، 9-ام-38(نسل اول بوک)

 

 

[Mohammad.Jafar]

 

 سلام     

 با تشکر فراوان از توضیحات دوست عزیزمان جناب     

 دقیقا فرمایش جناب کیوان صحیح است و شباهت موشک های صیاد / طائر با موشک استاندارد قطعی است و مشابهت با سامانه سام 6 صحیح نیست . با توجه به اینکه هم اکنون سری موشک های صیاد به صورت گسترده در نیروی دریائی ارتش و پدافند هوائی سپاه پاسداران وارد خدمت شده است ، به نظر می رسد بر خلاف نظر نویسنده مقاله ، دیگر بحث بهینه سازی 130 تیر موشک قدیمی    باقیمانده مطرح نیست بلکه هم اکنون این موشکها وارد خط تولید انبوه شده اند. بد نیست در این مورد چند تصویر به همراه پاره ای توضیحات نیز ارائه گردد :      
 

     

[align=justify]
[align=right]
[align=right]
[align=right]
[align=right]
[align=right][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525]                                     
[align=right][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][font=Tahoma,Geneva,sans-serif][color=#252525]                                     

 
 
 
 
 
 
 

یکم توی عکسهای موجود بررسی ابعادی انجام بدید متوجه میشید که صیاد2 6 متر طول داره در حالیکه استاندارد فقط 4.7 متر طولشه
و بنابراین ربط مستقیمی به هم ندارن
ولی محراب همون استاندارده
 

[linux_c]

نیروی هوای  عزرائیل چطوری میاد داخل سوریه عملیات میکنه؟
تازه اونجا سیستم های پدافندی روسی نصب هست
 

[abdolmahdi]

سلام علیکم و رحمه ا... 
 

 

ایران در حال ساخت پدافند هوائی ویژه هواپیماهای رادار گریز است .

قسمت دوم

نوشته :  [External Link Removed for Guests]

بتاریخ : 23 اکتبر 2017

 

استفاده تکراری از یک عنوان یا اسامی مشابه برای سامانه های موشکی و راداری مختلف موجب بروز این عقیده شده که طراحی پدافند هوائی ایران بسیار آشفته است . در حقیقت پروژه های پدافندی ایران در چهار مسیر عمده خلاصه می شود:

1. اورهال و بهینه سازی سامانه های MIM-23B I-HAWK ، S-200/SA-5 ، SA-6 ، SA-11 و نیز SA-17
   
2. طراحی گونه های پیشرفته از برخی سامانه های قدیمی تر مانند MIM-23B I-HAWK با نام مرصاد و S-200 با نام صیاد 2 .
   
3. اختراع سامانه های جدید و مستقل مانند تلاش که یک طراحی ترکیبی از سامانه های S-200 و صیاد 2 می باشد .
   
4. و سرانجام ، یکپارچه سازی تمام سامانه های قدیمی و جدید .
   

 

رادار کنترل آتش موسوم به حافظ که بخشی از سامانه موشکی تلاش 3 می باشد.

 

چهار خانواده از سامانه های عمده تولیدی نتیجه بیشترین سرمایه گذاری ها هستند.

1. سامانه شهاب ثاقب . گونه تولید شده تحت لیسانس سامانه موشکی زمین به هوای HQ-7 ساخت چین است باضافه گونه های مختلف برگرفته از آن موسوم به یا زهرای 1 /2/3 ، تلاش 1 و حرز نهم .
   
2. سامانه شاهین . یک کپی بومی سازی شده از سامانه موشکی MIM-23B I-HAWK ساخت آمریکا . گونه های ایرانی آن شامل شلمچه ، قادر ، مرصاد و حافظ می باشد.
   
3. سامانه موشکی صیاد یک . که کپی بومی سازی شده از سامانه موشکی HQ-2 ساخت چین است که تهران آن را با افزودن یک جستجوگر فرو سرخ و با نام صیاد 1 A تولید می کند و سپس با اشتراک برخی اجزای موشک آمریکائی  RIM-66B اقدام به تولید سامانه محراب نمود که بعدا با مشتقات صیاد 2 ، صیاد 2M ، صیاد 3 و صیاد 4 ادامه یافت.
   
4. سامانه طائر1 یا رعد یک که گونه ای چرخدار از سامانه موشکی SA-6 روسی است و با همکاری چینی ها طراحی گردیده است ، بعلاوه مشتقات بعدی آن موسوم به طائر 2A و طائر 2B بر روی پرتابگرهای SA-17 و سرانجام سامانه سدید 360 که گونه برد بلند سامانه طائر2B به شمار می رود. 
   

 

سامانه اصلی تلاش بویژه سامانه جالبی است چرا که تلفیقی از موشک های S-200/SA-5 Gammon ساخت شوروی سابق و موشک های اورهال شده RIM-66B Standard ساخت ایالات متحده به شمار می رود . اما سرانجام در سال 2014 سامانه ای موسوم به تلاش 3 رونمایی شد که اساسا اگرچه ترکیب آن جدید بود اما هنوز هم در اندکی موارد در سامانه های شوروی و روسی ریشه هائی داشت .

 

در شگفت آوری این سامانه همین بس که از یک رادار مراقبت کاملا جدید آرایه الکترونیکی به نام غدیر ، یک رادار هدایت آتش به نام حافظ ، یک پست فرماندهی کاملا جدید و یک پرتابگر چهار تایی موشک های صیاد 2 بهره می برد. تا کنون تائید شده که در اواخر سال 2017 تجهیزات لازم برای ساخت حداقل دو سایت موشکی تلاش 3 تهیه شده است . با در نظر گرفتن این نکته که این سامانه به موشک های قدیمی 40 سال پیش ساخت آمریکا وابسته است ، می توان انتظار داشت که سایت های دیگری در آینده به تولید نرسند.  

 

تقریبا در همان دوره ، ایرانی ها سامانه کاملا جدید فرستنده / گیرنده رادیوئی شناسائی دوست از دشمن یا IFF ساخت خود را وارد خدمت کردند که در واقع ترکیبی از سامانه های IFF ساخت آمریکا و روسیه بوده و ایران برای سامانه های جدید پدافند هوائی خود به آن نیاز داشت .  

 

 تست آتش سامانه صیاد 2 .

 

یک مقایسه چشمی بین یک موشک قرمز رنگ صیاد 3 و یک موشک صیاد 4 که البته یادآور موشک آمریکائی RIM-66B Standard می باشند اما هر دو موشک در واقع طراحی جدیدی دارند.

 

 فراتر از S-300 ؟

ظهور ناگهانی سامانه تلاش 3 نشانه ای از گام بعدی ایران در طراحی سامانه پدافند هوائی کاملا جدید و برد بلند بود که می توانست بعنوان جایگزینی برای سامانه S-300 در صورت عدم تحویل احتمالی از سوی مسکو تلقی شود. این جایگزین از سوی ایران باور 373 نام گرفته بود. سابقه سامانه باور 373 را می توان از سپتامبر 2011 یعنی زمان اعلام همکاری علمی و فنی میان قرارگاه پدافند هوائی خاتم الانبیاء و مراکز آکادمیک و صنعتی داخلی ردیابی نمود که ماشین تبلیغاتی ایران اعلام کرد که در حال طراحی و ساخت یک جایگزین بومی برای سامانه S-300  هستند.  

 

قرار بود تا سامانه باور 373 در سال 2016 وارد خدمت شود اما در سال 2017 کاملا مشخص بود که این سامانه از جدول زمانی خود عقب مانده است . با این وجود بیشتر اجزای اصلی این سامانه از سال 2014 شروع به پدیدار شدن کرده اند. این اجزاء حداقل سه فروند سامانه های راداری جدید شامل یک رادار کنترل آتش جدید به نام معراج 4 به همراه موشک های صیاد 4 با طراحی جدید هستند .

 

کانتینرهای پرتاب موشک صیاد 4 متعلق به سامانه زمین به هوای باور 373

 

سامانه های اضافی

بر اساس گزارشات منتشره در مورد رادار حافظ متعلق به سامانه تلاش 3 ، رادار کنترل آتش معراج به لحاظ ماشینی قطعه بسیار جالبی است . بر خلاف رادارهای آرایه غیر فعال اسکن الکترونیکی سامانه های روسی S-300 و S-400 و سامانه MIM-104 Patriot ساخت ایالات متحده ، هر آنچه که مربوط به نیروی ویرانگر الکترومگنیک خروجی آنها است ، در سامانه راداری معراج 4 مستقیما به دیواره جامد مدول های آن باز می گردد .

 

حداقل به همان شکل هم کانتینرهای پرتاب موشک های صیاد 4 جالب به نظر می رسند ... هرچند به شکل کلی هنوز هم شبیه به سامانه آمریکائی RIM-66B به نظر می آیند ، اما کاملا مورد باز طراحی قرار گرفته و احتمالا هم اکنون در ایران در حال تولید هستند.

 

ایرانی ها شکل کانتینرهای “hot” ( پرتاب داغ ) ساخت آمریکا را به کانتینرهای “cold” ( پرتاب سرد) ساخت روسیه که در آنها موشک قبل روشن شدن موتور بوسیله هوای فشرده به بیرون پرتاب می شود ترجیح داده است . تمام اجزای سامانه باور 373 بر روی کشنده 8*8 ظفر و کشنده 10*10 ذوالجناح قرار گرفته و از این روی یک سامانه متحرک تلقی می گردد .

 

اکنون کاملا مشخص شده آنچه که ایرانی ها انجام می دهند ، برای مثال ساخت معکوس ، با هدف ساخت پدافند هوائی بر ضد هواپیماها و موشک های رادار گریز صورت می گیرد . 

  

ادامه دارد ....

[abdolmahdi]

سلام علیکم و رحمه ا... 
 

ایران در حال ساخت پدافند هوائی ویژه هواپیماهای رادار گریز است .

قسمت سوم

نوشته :  [External Link Removed for Guests]

بتاریخ : 27 اکتبر 2017

 

چگونه ایرانی ها به توسعه یک دسته از رادارهای کاملا جدید و نیز انواع سامانه های موشکی اقدام و حتی برای سامانه روسی S-300  در طول مدت کمتر از 10 سال یک رقیب بومی را طراحی نموده اند ؟  و شاید مهمتر از آن ، آیا سامانه هائی همچون تلاش 3 و باور 373 و سایر اجزای کاملا پیچیده آنها مثل رادارهای حفاظ و مهاجر 4 از طراحی واقعا ایرانی برخوردار هستند ؟   

 

شبکه های رسانه ای ایران جای تردید باقی نگذاشته اند. تمام سامانه های جدید SAM ، تمام رادارهای مربوطه ، موشک ها و سایر تجهیزات و به طور کلی تمام آنچه که توسط ایرانی ها طراحی و در داخل ایران به تولید رسیده ، اکثرا توسط صنایع الکترونیک شیراز و سازمان صنایع هوافضا در تهران بوده است . پلاک های نصب شده مشخصات تولیدکنندگان صحت این ادعا را بدون هیچ تردیدی تائید می کند.

 

علاوه بر آن ، دانشگاه های فنی بزرگ هزاران مقاله تحقیقاتی بسیار باکیفیت محققان با هوش ( ایرانی ) را بیرون می دهند. آنها گزارشات تحقیقاتی شگفت انگیزی را بخصوص در مورد مهندسی و فن آوری منتشر می سازند . کارهای آنها باندازه کافی جذاب هست که حتی واکنش روزنامه جروزالم پست را در مورد نگرانی برتری ایران در فن آوری جنگ بر ضد اسرائیل را برانگیزد.

 

یک پرتابگر دارای 4 کانتینر حمل موشک های صیاد 3 که بخشی از سامانه موشکی زمین به هوای تلاش 3 به شمار می رود .

 ستونی از پرتابگرها در حال حمل برای عملیاتی کردن یکی از دو سامانه موشکی تلاش 3 در سال 2017

 

اما برخی در مورد پذیرش این حجم بزرگ از مقالات علمی بعنوان معیاری برای سنجش نوآوری های منتشر شده و حتی بعنوان معیار توسعه در ایران ، دارای تردیدهای جدی هستند. برای مثال بیشتر مقالات منتشره در مورد تئوری های بی اهمیت یا بی اساس بحث می کند در حالیکه بقیه مقالات که البته شمار اندکی را نیز تشکیل می دهند صرفا یک کپی از مقالات غربی است .

 

 در همین حال هیچ تردیدی هم نیست که برخی از مقالات هم که منتشر می شود صراحتا با هدف پیشرفت یا ارتقای افرادی خاص صورت می گیرد که اغلب شانس آنها را جهت کسب آینده ای بهتر برای زندگی در غرب را افزایش می دهد. بنا براین با توجه به این موضوع ، به نظر می رسد که ایران جای پای چین را دنبال می کند.

 

با عنایت به مشکلات عدیده و مزمن اقتصادی ایران ، وجود رانت برای گروه های خاص و فساد فراگیر، ناچیز بودن سرمایه گذاری و نیز مهارت های مدیریت صنعتی و با عنایت به موارد فوق ، می توان نتیجه گرفت که طراحی و تولید سامانه های مدرن موشکی زمین به هوا در ایران کاملا غیر ممکن است . 

 

در واقع سامانه های موشکی زمین به هوای ایران چیزی نیستند اما بومی هستند. یک افسر به نام معارف که کشورش با چین در زمینه پدافند هوائی همکاری دارد می گوید : من تصویری از یک رادار بسیار پیشرفته طراحی ایران دیدم . با شناختی که از ریشه های این سامانه داشتم از نماینده یک شرکت فن آوری های الکترونیکی پرسیدم : چرا چین برای کشور من چنین چیزی های را طراحی نمی کند ؟

 

او پاسخ داد : درجه همکاری با ایران اغلب به اندازه درجه همکاری آنها با پاکستان است . علاوه بر آن او گفت : این نوع همکاری برای ما هم امکان پذیر است و حتی می تواند فراتر هم برود ، در آن صورت آنها بهترین تلاش هایشان را برای کمک به صنایع نظامی ما انجام خواهند داد . 

رادار کنترل آتش موسوم به حافظ مربوط به سامانه موشکی زمین به هوای تلاش 3

 

یک نماینده از شرکت چینی CETC در اروپا ادعای معارف را کاملا تائید می کند و می گوید : روابط ما با ایران در این زمینه بسیار پرقوت است . ما اغلب از سطح بالای آگاهی ایرانیان در این زمینه شگفت زده می شویم .

 

همکاری های ایران و چین در زمینه پدافند هوائی چیز جدیدی نیست . این روابط در اواخر دهه 1980 یعنی زمانی که ایران اقدام به خرید محصولاتی همچون موشک های HQ-2 – که بر مبنای سامانه S-75/SA-2 Guideline  ساخت شوروی سابق ساخته شده – و نیز موشک هایHQ-7  - ساخته شده بر مبنای سامانه کروتال فرانسوی – نموده بود آغاز شد .

 

  اگرچه گاهی اوقات ایرانی ها بدلیل کیفیت پائین تولیدات و حتی برخی اوقات عملیات جاسوسی ، چینی ها را مورد اتهام قرار می دهند اما تا کنون ایرانی ها به همکاری های خود ادامه داده اند . به طور شگفت انگیزی برخی از رادارهای جدید ایرانی که در دهه اول سال 2000 رونمائی شدند خیلی سریع به عنوان برداشتی از سامانه های چینی شناخته می شوند. با توجه به انعطاف پذیری و نیز روش های تجاری اتخاذ شده توسط کمپانی های چینی ، چنین امری غیرعادی به نظر نمی رسد . اما در عین حال نشانه های آشکاری که از رادار مورد بحث آشکار شده بود می توانست هر چیزی باشد به جز یک تصادف .

 

معارف توضیح می دهد : شرکتهای چینی زمان را برای جستجوی فرصتی جهت ارائه محصولاتشان از دست نمی دهند. آنها به صورت مداوم تجارت را می آموزند و دقیقا حوزه مورد نیاز برای دریافت سفارشات پرسود را می دانند . حداقل سه مورد مختلف در طول چند سال گذشته شناخته شده است ، یعنی جایی که شرکت های چینی هیچگونه تلاشی برای جذب مشتریان محلی با سفارشات عمده برای محصولاتشان انجام نداده اند اما در عوض سفارشات بسیار مختصر( اما ارزشمندی) را جایگزین کرده اند و به این ترتیب تمام رقابت را برده اند.  

 

 نخستین محموله از سری موشک های صیاد 3 که گفته شده بردی معادل120 کیلومتر دارد . این موشک ها می توانند توسط سامانه های موشکی زمین به هوای تلاش 3 و باور 373 در آینده مورد استفاده قرار گیرند.

 

در غرب این احساس وجود دارد که فن آوری چین نمی تواند به طور جدی با محصولات غربی رقابت کند . معارف اصرار می کند که این تصور نادرست است : "بیشتر فن آوری پیشرفته به روز شده چین به صورت مستقیم یا غیر مستقیم بر مبنای کپی برداری از طرح های گوناگون آمریکای ، روسی ، فرانسوی ، انگلیسی ، اسرائیلی و یا سایرین می باشد . اما گفتن اینکه تمام آنچه که چینی ها انجام می دهد کم ارزش و یا یک محصول صرفا کپی برداری شده و بی کیفیت است ، اگر نگوئیم دروغ ... لااقل یک کتمان حقیقت بزرگ است .  در عین حال چینی ها قادرند تا مشتریان صادراتی خود را با سامانه های به مراتب پیچیده تر که البته هنوز نازل تر از گونه های مشابه ساخت آمریکا ، روسیه یا هر کشور دیگری که فروشنده آن سامانه است به شمار می روند تجهیز کنند. جائی نیست که سامانه های زمین پایه ، رادارهای پیش اخطار و اخلاگرهای الکترونیکی چینی در دسترس نباشند. "

 

حتی آن زمان که حداقل دو سامانه کاملا جدید منحصرا توسط چین برای ایران توسعه یافت ، در نهایت این سامانه های تسلیحاتی کیفیتی کاملا جدید داشتند. ( به جز ایران ) ، تا کنون پکن تنها با پاکستان وارد انجام چنین سطح از همکاری ها شده است . معاریف گفته که چینی ها تمایلی به ورود به چنین سطح از توافقات بدون وضع شرایط بسیار سخت ندارند . " آنها موافقت کرده اند تا هر کجا که شد برای ما بروند ، تا هر کجا که قیمت برایشان مطلوب باشد . تا هر چقدر که ما حاضر به پرداخت باشیم ، می توانیم از آنها درخواست کنیم . در مقابل ما نیز باید تضمین کنیم که هرگز چنین سطح از همکاری ها را با هیچ مرجع دیگری انجام نخواهیم داد . در حقیقت ، ما حتی نمی توانیم تلاش کنیم که شریک دیگری بیابیم . ما باید شراکت انحصاری آنها را در این پروژه تضمین کنیم . "  

 

 

 

[linux_c]

مشت نمونه خروار است

[abdolmahdi]

سلام علیکم و رحمه ا... 
 

ایران در حال ساخت پدافند هوائی ویژه هواپیماهای رادار گریز است .

قسمت چهارم

نوشته :  [External Link Removed for Guests]

بتاریخ : 8 نوامبر 2017

 

 

پیشرفت سریع پدافند هوائی ایران در طول سال های کوتاه مدت گذشته سئوالات زیادی را برانگیخته است . ایران و چین تا چه حد با هم مشارکت دارند ؟ چرا سطح مشارکت چین برای بسیاری از ناظران مبهم است ؟ 

 

در سالهای اخیر ، بخش دفاعی چین برای مشتریان خارجی خود محصولاتی با فناوری عالی فراهم آورده است . برخی از شرکت های به خوبی شناخته شده چین در بازارهای بین المللی سامانه های پدافند هوائی فعال هستند. برخی از معروفترین آنها شرکت گروه فن آوری الکترونیک چین (  C E T G C ) ، شرکت ملی واردات و صادرات الکترونیکی چین و شرکت صادرات و واردات ماشین آلات دقیق چین نام دارند .

 

اما شرکت های دیگری هم هستند . یک مهندس که برای شرکت صنایع الکترونیک ایران کار می کند می گوید : شرکت چینی ... عمیق ترین همکاری ها را با ما دارد . شرکت ... بدون آنکه سر و صدائی در منظر عموم داشته باشد ، در میان کارشناسان پدافند هوائی بعنوان دارنده نزدیک ترین روابط با مقامات عالی رتبه ارتش چین در مقایسه با سایر شرکتها شناخته می شود.

 

 مقایسه بین رادار ایرانی بشیر در بالا و گونه مشابه چینی با نام JY-11B

 

این شرکت یک شرکت فرعی– در عین حال راهبردی – از مجموعه شرکتهای ... چین محسوب می گردد و با صدها شرکت در دنیا روابط تجاری برقرار نموده است . یکی از معروفترین شرکای تجاری این شرکت کمپانی خودرو سازی Ferrari در ایتالیاست . در واقع بیشتر فعالیت های تجاری شرکت ... دارای ویژگی های غیرنظامی است . اما وظیفه اصلی و مهم دیگر آن تهیه و واردات تجهیزات و فن آوری های مورد نیاز برای استفاده نظامی چین است .  

 

به طرز عجیبی شرکت ... برای انجام صادرات در بخش پدافند هوائی ، با انستیتو چهاردهم شرکت گروه ... شراکت دارد . انستیتو چهاردهم یک شرکت ریخته گری در صنایع راداری چین محسوب می شود. این شرکت که در دهه 1950 با کمک های شوروی به ثبت رسیده ، حدود 9000 کارمند دارد . در سایه همکاری این شرکت با ... بود که ایران توانست به بهترین سامانه های صنعت پدافند هوائی چین دست یابد .

 

 

مقایسه ای بین رادار کاشف ساخت ایران و ریشه اصلی چینی آن موسوم به JLC-6M

 

همان مهندس صنایع الکترونیک ایران می گوید : چینی ها برای بهینه سازی محصولات خود خیلی باز برخورد می کنند و حداقل این مهارت را دارند که به شما بگویند آنچه را که انجام می دهند از شما گرفته اند . در واقع بسیاری از سامانه هائی را که ما مدعی مالکیت آنها هستیم ، از سالها قبل در چین در حال خدمت بوده اند. تمام مراحل تحقیقات و توسعه آنها حتی قبل از آنکه ما درخواستشان را داشته باشیم توسط چینی ها قبلا انجام شده است . اما آنها با دقت نمونه جعلی آنچه را که ما طراحی کرده ایم به خودمان بازمی گردانند. 

 

به همین دلیل است که بیشتر افرادی که برای صنایع الکترونیک ایران کار می کنند نمی دانند که سامانه های راداری گوناگونی را که آنها تولید کرده اند ، اگر قبلا توسط چین ساخته نشد باشد ، لااقل در آنجا طراحی شده است . در جهت معکوس ، تقریبا همه کسانی که در این رابطه مورد پرسش قرار گرفته اند می گویند که همه چیز در داخل ایران طراحی و تولید شده است .

 

بخش اعظم سامانه های پدافند هوائی توسعه یافته ایران که ریشه ای چینی دارند ، خود بر مبنای طراحی های چینی یا روسی ساخته شده اند. برخی از سامانه های چینی در واقع خودشان یک کپی از طرح های روسی به شمار می روند . برای مثال ، کانتینرهای ویژه حمل و پرتاب سامانه موشک باور 373 شباهت های نیرومندی با کانتینرهای مربوط به سامانه چینی KS-1A  دارد .  

 

 

 مقایسه ای بین رادار پیش اخطار غدیر ساخت ایران و ریشه اصلی روسی آن موسوم به Rezonans . سامانه ایرانی ثابت است و به همین دلیل انعطاف کمتری دارد اما یک شعاع 360 درجه ای را پوشش می دهد .

 

ریشه های اصلی سایر طراحی های ایرانی حداقل معلوم هستند. رادار معراج 4 نمونه توسعه یافته رادار چینی JYL-1 است . رادار بشیر ایران هم از رادار چینی JY-11B مشتق شده است  . رادار کاشف هم ناشی از رادار  YLC-6Mاست . و همینطور ادامه دارد ... 

 

سامانه های پدافند هوائی ایران تقریبا به طور کلی شامل دو جین رادارهای مختلف می باشند . در حالیکه به صورت قطعی با کابوس نگهداری آنها مواجه هستیم ، اما مقابله با چنین شبکه ای از رادار بسیار دشوار است چرا که دشمن باید راهکاری برای مواجهه با شبکه رادارهای چند لایه بیابد . اگر چه تعدادی از رادارهای موجود در ایران ظاهرا انعطاف کمتری نسبت به ریشه های اصلی روسی یا چینی خود دارند ، اما در اختیار داشتن سامانه های چند لایه به معنی افزونگی در این شبکه راداری می باشد . به این معنی که اگر اثبات شود یک رادار فاقد کارآئی لازم بوده و یا به سادگی فریب اخلالگرها را می خورد و یا حتی در جریان نبرد از دست برود ، براحتی توسط دو یا چند سامانه دیگر جایگزین خواهد شد .

 

برخی از رادارهای ایران قابلیت های بسیار پیشرفته ای دارند. یک نمونه آن سامانه پیش اخطار غدیر است . این رادار چینی – ایرانی گونه ای از رادار روسی ساخت Rezonans است که سامانه ای است با استقرار ثابت و پوشش 360 درجه ای .

 

در سال 2015 امارات متحده عربی گونه مشابه همان رادار اما ساخت خود را به نمایش گذاشت . طراحی و توسعه این رادار با کمک کارشناسان اوکراینی صورت گرفته وRannen  نام دارد . این رادار توانست یک فروند هواپیمای رادار گریز نیروی هوائی آمریکا از نوع جنگنده  F-22 Raptor را که در حال رسیدن به نمایشگاه هوائی دبی بود ردیابی کند . همه بجز هواپیماهای آمریکائی از انواع گیرنده ها و یا برگشت دهنده امواج رادار استفاده می کردند. تا آنجا که دانسته شده ، این تست راداری بدون رضایت آمریکائی ها صورت گرفته است .   

 

 

 

[kimiadeldadeh]

واقعا خسته نباشید