در دهه 60 میلادی دولت چین بعد از تولید تحت امتیاز جنگنده J 6 (میگ 19 ) نیاز خود را به جنگنده ای به منظور پشتیبانی نزدیک از نیروی زمینی این کشور و انجام حملات ساحلی را به سمع حضور کارشناسان خود رساند که نتیجه آن تولید جنگنده ای مبتنی بر طراحی جنگنده J 6 در سال (1965 نمونه اولیه) 1970 شد. ناتو این جنگنده را Fantan نامید.
Q 5 جنگنده ای تک سرنشین، دو موتوره و مافوق صوت است که توسط کمپانی نانچانگ چین طراحی و تولید شد. این جنگنده توانایی انجام ماموریت های محوله را در ارتفاعات کم و بسیار کم بخوبی دارا است و از سیستم های ناوبری و تسلیحاتی وارداتی سود می جوید(فرانسوی یا ایتالیایی) .
گفتن این نکته خالی از لطف نیست که جنگنده مذبور توانایی انجام نبردهای هوایی، رهگیری و درگیری با جنگنده های دشمن را نیز دارد.
Q 5 از دو موتور WP-6 با پس سوز بهره می برد، طول آن حدود ۱۵ متر و ارتفاع آن ۴ متر است، طول بال آن نیز حدود ۹ متر و می تواند با حد اکثر وزنی حدود ۱۱ تن تیک آف نماید.
در زیر هر بال این جنگنده یک توپ مجزا (نزدیک به بدنه) نصب شده است، همچنین می تواند انواع موشک های هوا به هوا، بمب ها، راکت ها و تانک های سوخت را نیز با خود حمل نماید.
( این چنگنده هم اکنون در چین کاملا" فعال می باشد )
انواع و مدل ها:
Q-5 A: نمونه اولیه این جنگنده است که توان حمل بمب های اتمی را نیز دارا است.
Q-5 B: نمونه دریایی آن است برای نیروی دریایی چین به تولید رسید، در این نمونه توانایی حمل بمب ها کاهش یافته اما با نصب یک مخزن سوخت اضافه رنج پروازی آن افزایش یافته است. مسافت بال ها نیز در این نمونه تا حدی افزایش یافته است.
Q-5I و Q-5IA: در این نمونه رنج پروازی و توانایی های عملیاتی افزایش یافته و توانایی حمل تسلیحات آن نیز دو تن افزایش یافته است، بویژه ارابه فرود جدید آن این امکان را به آن می بخشد. در این نمونه از موتور WP-6A که نمونه پیشرفته موتور WP-6 است استفاده می شود. صندلی های پرتاب شونده جدید و سیستم های دریایی جدیدی نیز در آن نصب شده بودند. در نمونه IA علاوه بر بهبود های فوق سیستم های هشدار دهنده، پرتاب کنده های چف و سیستم های الکترونیکی جدید نصب شده بودند.
Q-5III: نمونه صادراتی Q-5 بود که امکان نصب تجهیزات خارجی روی آن وجود داشت و به گیرنده UHF و سیستم تشخیص دوست از دشمن مجهز بود و می توانست ۳۲ نوع از تجهیزات مختلف را حمل نماید.
Q-5D: این نمونه با همکاری ایتالیا تولید شد و از سیستم های ناوبری و حمله جدید تر بهره می برد.
(البته اگه ميشد مدلهاي جديد ميگ 29 را تحت ليسانس روسيه توليد كنيم نسبت به j-10 سر داشتن اما روسها اصلا قابل اعتماد نيستن واز اين لحاظ كار كردن با چينيها راحت تره)